ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٢٠ - يك تصوير در دو آيينه

يك تصوير در دو آيينه‌

سهيلا صلاحى اصفهانى‌

گاه تاريخ آنقدر تيره و پيچ در پيچ است كه هر چه تلاش كنى جز سرگردانى هيچ نمى يابى و گاه آنقدر شفاف مى شود كه تو شگفت زده مى مانى از اين همه زلالى، و مى بينى كه چگونه بازتاب ناب ترين حوادث روزگار، تصويرى يگانه است كه در آن زمان و مكان درنورديده شده و خوبان همه يك وجه گشته اند و البته آن وجه ناظرترين و نگران ترين است بر منظر خدا؛ همچون زهراى محمد (ص) و مهدى زهرا (ع)؛ تو گويى دوئيت از ميان ايشان برخاسته و اين دو بى هيچ چون و چرايى يكديگرند در حق طلبى.

در نخستين محكمه اى كه پس از رحلت پيامبر اكرم (ص) برپا مى گردد، دادخواه فاطمه است و در واپسين محكمه نيز مهدى است كه به دادخواهى قيام مى كند و هر دو حركتشان را از مسجد آغاز مى كنند. مسجد خانه خداست، محل تقديس و كانون توحيد، مسجد مركز مذهب است، جايگاه تشريع است و مناسب ترين پايگاه براى پس گرفتن همه آنچه كه حقشان بوده است.

زهرا (س) براى دادخواهى به مسجد مى رود و شكايت خود را در جمع مسلمانان مطرح مى كند، مهدى (ع) نيز چنين مى كند. او نيز به مسجد مى رود و به سنت مادرش با مردم سخن مى گويد:

مهدى از گردنه [كوه‌] طوى با سيصد و سيزده مرد به عدد رزمندگان بدر فرود مى آيد تا آنكه وارد مسجدالحرام مى شود و در مقام ابراهيم چهار ركعت نماز مى گذارد و به حجرالاسود تكيه مى زند و پس از حمد و ثناى خدا و ياد و نام پيامبر (ص) و درود بر او لب به سخن مى گشايد.[١]

فاطمه (س) در معرفى خويش از پيامبر ياد مى كند و نسبت خود را ذكر مى نمايد تا مسير حق خواهى براى هميشه روشن بماند:

بدانيد منم فاطمه دختر محمد (ص). آنچه اول مى گويم آخر هم همان را مى گويم و آنچه مى گويم غلط نمى گويم و آنچه اقدام مى كنم زياده روى نمى كنم.[٢]

مهدى (ع) نيز به نسبت خود افتخار مى كند. او از اهل بيت است و چه تعريفى از خود گوياتر از آن كه به پيامبراكرم (ص) اشارت شود. امام (ع) در معرفى خود مى گويد:

اى مردم! من ... فرزند پيامبر خدا (ص) هستم.