آنچه كه كوفيان بر آن نام زندگى نهاده بودند به رشته اى از هم گسيخته مى مانست كه تنها دغل آن را حراست مى نمود. گوييا شيطان، زيوربندى اين زيست عفن را عهده دار بود كه لاف زنان ناسپاسانه ديوار حصين و باروى بلند گرداگرد خويش را فروريخته بودند چنانكه زينب (س) اعلام داشت:

«ناسپاسانه كسى را كشتيد كه مرهم شما بود در وقت بلا و پشتيبان شما بود در وقت جنگ»

و اينان ندانسته بودند كه آنچه خود و پدرانشان خوردند همه از خوان گسترده محمد (ص) بود و فرزندان بزرگوارش.

اشك از سر و روى كوفه و كوفيان مى بارد و بناگاه با كلام زينب (س)، صداى مرگ خونين حسين (ع) به كوفه مى رسد.

زينب (س)، مردم كوفه را در دادگاهى به بزرگى يك شهر به محكمه مى برد و محكومشان مى سازد و آنان را وعده فرارسيدن محكمه بزرگى مى دهد كه خداى قاهر قاضى آن است.

جبران خون ريخته بر زمين ممكن نيست اما، زينب (س) در پى زندگى ويژه اى است كه بر شالوده اين خون ستونهايش برمى آيد اين بيدارى تنها شامل مردم نمى شود، فرماندهان سپاه عبيدالله نيز در مى يابند جنگ اصلى تازه آغاز شده است. تا به آن هنگام مى پنداشتند با كشتن حسين (ع) ماجرا پايان پذيرفته است ليكن، اينك در مى يافتند كه خون حسين (ع) مى جوشد و چونان جويبارى به راه مى افتد و همه را غرقه مى سازد.

صداى زينب (س)، صداى خون حسين (ع) بود. حسينى ديگر به ميدان آمده بود، با آمادگى تام و ابزارى تمام. حسينى كه در كالبد زينب (س) خود را مى نماياند. همه قيام عاشورا، مقدمه اى بود تا از پس آن زينب روى به ميدان نهد و عهد نهاده را استوار سازد. كاروان خسته از بيراهه روانه مى شود شايد كه صداى زينب (س) در دل صحرا رها شود و به گوش جان نرسد اما، زينب (س) دربار عبيداله و يزيد را چنان در خون جارى حسين (ع) و كلام سيال خود در مى نوردد كه هيچ حجتى براى خصم باقى نمى ماند.

زينب (س) همه ابزار را از دشمن بازمى ستاند تا همه روزنه هاى تحريف و قلب را ببندد و اين كلام آخرين اوست كه چونان مشتى بر دهان يزيد فرود مى آيد.

«اى يزيد! آنچه مى توانى در راه دشمنى با ما به انجام رسان و آنچه مى خواهى فريب در كار كن! به خدا قسم تو نمى توانى نام مارا محو كنى و ما را از ياد مردم ببرى. تو نمى توانى وحى ما را خاموش كنى و به آرزوى خود برسى. اين ننگ تا ابدالاباد بر دامان تو خواهد ماند ...

خداى را سپاس مى گويم كه ابتداى كار ما را به سعادت قرار داد و پايان آن را به شهادت.»

آرى آنگاه كه حسين (ع) به ميدان آمد، زينب (س) با او بود تا شاهد هميشه خون خدا باشد. تا جوانمردانه خون او را پاس دارد و با حضور و كلام خويش بناى لرزان بازمانده يزيديان را فرو ريزد و آرام و قرار از آنان بازستاند.

خدايا! ما را در درك قيام سالار شهيدان يارى ده تا رسم مردن و معنى مرگ را دريابيم. زينب (س) را بما بشناسان تا ادب زيستن و معنى حيات را بدانيم، شايد از جمله رستگاران شويم. ان شاءالله‌

ميلاد اين بانوى بزرگوار و اسوه ايثار و شجاعت بر همه رهروانشان مبارك باد.

سردبير