ناگزير به تكيه بر مردانى است كه گوش جانشان آكنده از كلام دين نبى اكرم (ص) است ورنه، آنان كه سالهاى سال در ميان سرزمينهاى غربى ارتزاق كرده اند و صورت و سيرت زندگى خود را با ادب غربى منطبق ساخته اند به چيزى كمتر از اعتزال از مبانى دينى و كم رنگ ساختن احكام اسلامى راضى نيستند و از دين جز صورت وارفته اى كه توجيه كننده اعمالشان باشد نمى خواهند.

اينان، بى آنكه بر ملا سازند دين را ناتوان و اهل ديانت را فاقد توانايى حل و فصل معضلات مسلمين مى پندارند. اينان بى آنكه آشكارا لب بگشايند احكام خدا و رسول او را كافى براى زندگى نمى دانند چرا كه زندگى در نگاه آنان، جز تكرار آنچه غرب هم اكنون در آن دست و پا مى زند نيست.

اينان به حقيقت پيرو مسلك «جدايى دين از سياست‌اند» و از همين رو امام عصر ارواحنا فداه» را انتظار نمى كشند و از ايشان سخن به ميان نمى آورند چه، اعتقاد به امام عصر (ع)، تجلى اين باور است كه «دين منفك از هيچ يك از مناسبات فردى و جمعى آدمى تا ابدالاباد نيست».

پى‌نوشتها:

[١]. المجلسى، مولى محمدباقر، بحارالانوار، ج ٢، ص ٣٠٤، ح ٤٧، مؤسسه وفاء، بيروت، ١٤٠٣ ق.

[٢]. همان، ج ٤٦، ص ٣٣٥، ح ٢١.

[٣]. القيمومى الاصفهانى، جواد، صحيفة المهدى، ص ٣٣٤، دفتر انتشارات اسلامى، قم، ١٣٧٣.

[٤]. المجلسى، مولى محمدباقر، همان، ج ٥٢، ص ١٢٥، ح ١١.

[٥]. همان، ج ٢٤، ص ٣١٣، ح ١٨.

[٦]. قمى، شيخ عباس، مفاتيح الجنان، دعاى عهد.

[٧]. الكلينى، محمدبن يعقوب، الكافى، ج ١، ص ٣٧١، ح ٥، دارالكتب الاسلاميه، تهران، ١٣٦٥.