همه ساله نيمه شعبان كه فرامى رسد در گوشه و كنار اين سرزمين بزرگ اسلامى، از شهرهاى بزرگ گرفته تا روستاهاى دوردست مجلس جشن و شادمانى و انتظار براى ميلاد مبارك امام عصر (ع) بر پا مى گردد، در هر ديار به رنگى و سبكى اين سرور خود را مى نماياند و در شهر سبز و گرم جهرم، همه نخلهاى برافراشته اش اين شادى رنگى ديگر دارد.

در اين ايام «بونيز» كوه رفيع فرادست شهر ميعادگاه مشتاقان و شيفتگان حضرتش مى شود، به ميان آنان رفتيم تا باگزارشى كوتاه از اين مراسم براى موعوديان داشته باشيم‌

از خوانندگان موعود در سرتاسر ايران براى انعكاس مراسم مشابه آنچه در اين گزارش آمده تقاضاى همراهى داريم.

قرنهاست كه منتظران براى ظهور آن منتظر لحظه شمارى مى كنند. مجنونها از عشق مهدى (ع) سر به بيابان مى نهند و فرهادها به شوق حضور، راهى كوه مى شوند. در جهرم ديارى كه نايب مهدى (ع) دارالمومنينش خوانده است، هر سال، در سالروز ميلاد مهدى (ع) عاشقانش شهر را ترك مى كنند تا شايد در بيابان گمشده خود را بيابند و جمعى در دل شب فرهادوار كوه را مى پيمايند تا بساط بزم منتظران را فراهم آورند. آنها عشق مهدى (ع) را از جان مى گيرند و با غذا مى آميزند تا فردا قوت بخش منتظران خسته جان باشند.

آنگاه كه صبح ميلاد خورشيد پنهان فرا مى رسد و آفتاب، به عشق آفتاب از پشت ابر سر برمى آورد، مردم با قلبى مالامال از عشق و دلى تپنده از شوق انتظار، زن و مرد، پير و جوان، خرد و كلان به راه مى افتند، همراه با كودكانشان تا مهدى جستن را به آنها بياموزند. اگر پا نباشد با سر و عصازنان. خار در راه مشتاقان پرنيان است و عاشقان را از سختى راه چه غم؟ فرقى نيست. فقير و غنى،