مى گفتند ديگر كسى اين حرفها را باور ندارد، ديگر براى كسى حوصله نمانده است. كدام اعتقاد؟ همه گرفتار زندگى اند، همه به فكر به شب رساندن روزها هستند، همه دنبال آسايش و خوشى و تفريح اند، همه ...

مى گفتيم: نه! ظاهر مردم را نبين ... آنچه كه به آن تهاجم فرهنگى مى گوييم شايد بر ظاهر زندگى تاثير زيادى داشته است ... شايد دنيانگرى و انسان مدارى نگاهها را از ريشه ها و ارزشها ربوده باشد اما نه، به اصل و باطن اين مردم بدگمان نباش ... ايمان همزاد هزارساله اين مردم است. ولايت و دوستى خوبان در دل و جان اين مردم آموختنى نيست به ارث رسيدنى است. اين مردم، اين جوانان، هر كجا كه باشند، دست روزگار هر لباسى كه بر تن آنها پوشانده باشد و به هر رنگى كه چهره شان را آراسته باشد، از دودمان انتظارند ...

مى گفتند دخترها و پسرهاى امروز، دخترها و پسرهاى ديروز نيستند، اينها افقهاى ديگرى دارند. مى گفتيم دختران و پسران شيعه آل رسول هر جا كه باشند و به هر كارى مشغول، در تاريكترين پستوهاى دلشان بى گمان هنوز چراغى به انتظار روشن مانده است: انتظار موعود. نسبت جوانان ما و انتظار، نسبت علم و متعلم نيست، نسبت وجود و موجود است. گفتيم زمين و زمان را هزار بار جستجو كنى نمونه دختران و پسران ما را نخواهيد يافت. اينها شير محبت نوشيده اند، هواى عاشقى بوييده اند، نان غيرت خورده اند ... نه، شما دختران و پسران ما را نمى شناسيد.

از خدا پنهان نيست از شما هم پنهان نباشد. خودمان هم هيچ ندانستيم كه چه شد به خدمتكارى جوانان موعود مفتخر شديم تا بهانه اى ترتيب دهيم كه نوجوانان و جوانان موعود از موعود نوجوانان و جوانان بگويند و بخوانند. وقتى موعود، روسياه و گنهكارپاكباخته اى چون ما را با لطف بى حسابش شرمسار مى كند و رخصت دوست داشتن مى دهد، خودت حساب كن دختران و پسران ما چقدر نزد موعود عزيزند، چقدر موعود به آنان چشم اميد بسته آخر مگر نشنيده ايد «اصحاب القائم شباب لا كهول فيهم»[١] پس اين شما و اين موعود جوان شما. ما نبايد بگوييم چه بنويسيد. خانه، خانه شماست. فقط هر چه زودتر، بهتر. آخر «فى التاخير آفات»، آخر «و نريه قريبا»[٢]

پى‌نوشتها:

[١]. اصحاب قائم (ع) غالباً جوان‌اند به جز معدودى كهنسال در ميان آن‌

[٢]. و ظهور او را بسيار نزديك مى‌بينيم (قسمتى از دعاى عهد)