... يكى دو روزى مى شود كه شاخه هاى گل محمدى توى گلدون شيشه اى روى ميزم را تماشا مى كنم و هر لحظه رنگى از شكفتن غنچه هاى بسته آنها را آرام آرام و يكى يكى باز مى شوند و خنده زندگى سر مى دهند.

رنگ گلها، رنگ زندگى است و طراوتشان، طراوت حيات. به همين خاطر است كه كسالت و جمود را از اتاق بيرون برده اند. چه زيبا در سكوت، بى صدايى را مى شكنند. خوب كه گوش بدهى صداى خنده هاى شادمانه شان را مى شنوى و صداى نوشيدن قطره قطره هاى آب صاف و زلال گلدان شيشه اى را.

هميشه از گلهاى پلاستيكى متنفر بوده ام. همه شان بوى ركود، ايستايى و بى بويى مى دهند. وقتى، يكى از اين گلهاى شاداب پژمرده مى شوند دلم مى گيرد، مثل شمعى كه به آخر مى رسد يا عمر آدمى كه به سر مى آيد. آنوقت ديگه آب پاك و زلال داخل گلدان هم دردى را دوا نمى كند. گلهاى شكفته آرام در كنار غنچه هاى خودشان مى ميرند، غنچه هايى كه رنگ و بوى آن گلها را دارند و نمى خواهند كه بوى گلها از خاطره ها برود. تازه، دانه ها هم در خودشان نشان گلها را دارند، دانه هايى كه دير يا زود، ميان يك خاك مناسب پر و بال مى گيرند و جوانه مى زنند.

ريشه ها همه قوت شاخه هاى گل اند، همه گل اند، همه غنچه ها، حتى آن موقعى كه ميان خاك پنهانند در همان وقت آن ريشه هاى خاكى و قهوه اى، رنگ سبز و صورتى و سرخ و بوى ياس و مريم و محمدى را در خود پنهان دارند. فقط كافى است كه چشم را خوب باز كنى تا با يك نفس عميق بتوانى بوى گلها را استشمام كنى.

ريشه ها همه رنگ و بوى گلها هستند، به خاطر همين هم هست كه وقتى شاخه گلها را از ساقه قطع مى كنى و توى گلدون مى گذارى بيش از دو سه روز دوام نمى آورند بله! ريشه ها همه شادابى و تنومندى شاخه ها هستند.

هيچ ريشه هاى نرم و نازك پيچكها را ديده اى يا ريشه هاى لاغر ساقه هاى گندم و برنج را؟ وقتى ريشه ها نتواند پنجه در خاك بيندازند و از ته زمين آب را بالا بكشند، وقتى ريشه ها قادر به نگهداشتن تنه ها نباشند ساقه ها و شاخه ها روى زمين پخش مى شوند ويا به تنه درختى ديگر و حتى ديوارها و خرپشته ها مى چسبند شايد كه بمانند اما تا كى؟ با كوچكترين تلنگرى فرو مى ريزند، به اين شاخه ها هيچ چيز نمى شود آويخت. آنها حتى خودشان را هم طاقت نمى آورند ...

سردبير