ميوه زندگى از درخت پرثمر مرگ سر برمى آورد و زينب (س) تفسير آن را عهده دار بود اما، آنچه كه چونان هميشه در كمين اين تفسير بزرگ زندگى و معنى سترگ مرگ خونين حسين (ع) نشسته بود، رسم تحريف فرزندخواندگان شيطان بود كه زينب (س) با وجود همه سختيها ناگزير به حراست از آن بود. مبلغ و مبين امينى كه لحظه به لحظه در طى مسير كربلا تا كوفه و از كوفه تا شام خود را مى نمود تا از مقلوب جلوه دادن حركت زيباى حسين (ع) جلوگيرى كند. كاروان، بى قافله سالار به راه مى افتد، زينب (س) دامن بر كمر زده از جاى بر مى خيزد، باقيمانده هاى قافله كربلا را فراهم مى آورد و به راه مى افتد تا با داغ مانده بر دلها راهى شهرى شود كه تا چندى پيش او را با عنوان دخت اميرالمؤمنين و خليفه مسلمين مى شناختند. او ناگزير پاى در صحنه اى نهاد كه تماشاگران رسم ديدار ذلت بار در اسارت ماندگان و بنديان را چشم مى داشتند اما او، نقشى آفريد كه همگان حيرتزده، انگشت بر دهان ماندند و همه هنرمندى در عرضه نقشى بود خلاف انتظار تماشاگران. همانان كه در غفلت تام به زندگيئى عارى از معنى چسبيده بودند و سخن زينب (س) هيچ نسبتى با زندگى و مطلوب مردم كوفه نداشت، هيچ نسبتى با زندگى انسانهايى كه بر عرصه زمين و تا ابدالاباد طالب زندگى كوفيان اند. شايد با خود مى انديشيد:

آيا اينجا، همان كوفه ايست كه به همراه پدر در آن مى زيستم؟ و اينان همان مردم اند كه حسين مرا كشتند و اينك براى تماشاى خاندانش انتظار مى كشند؟

زينب (س) سر از كجاوه بى پوشش بيرون آورد و روى به بى خبران از حقيقت مرگ و زندگى، لب به خطابه اى مى گشايد كه همه پرده هاى پندار و وهم كوفيان را مى درد. او پس از حمد و ثناى خداوند، با صدايى كه گويى از كام على (ع) خارج مى شد لرزه بر اندام تماشاگران انداخت:

اى گروه دغا و دغل! با شما سخن مى گويم! با شما نامردانى كه جز حيله نمى دانيد و جز نيرنگ نمى شناسيد، با شما دستهاى پيمان شكن و قلبهاى پيوند گسل ...

اين اولين سخن زينب (س) بود و معنى ويژه اى از زندگى بى حسين (ع)، زندگيئى بى معنى و فاقد بنيادى استوار.

زندگى عفنى كه دغا و دغل و پيمان شكنى در ذات آن نهفته بود و آنك زينب پرده از آن برمى گرفت.

فرياد زد: اشكتان خشك مباد! به پيرزنى مى مانيد كه تار همى داشت و پود همى گسيخت ... شما هر چه پيوند و پيمان است به بازى گرفته ايد ...