ماهنامه موعود
(١)
شماره چهاردهم
١ ص
(٢)
فهرست
١ ص
(٣)
سرمقاله
٢ ص
(٤)
امروز امير در ميخانه تويى، تو!
٥ ص
(٥)
رشد خزنده اسلام در آلمان
٦ ص
(٦)
در مطبوعات
١١ ص
(٧)
پيشگويى در مورد بروز جنگ جهانى
١١ ص
(٨)
روسيه در بن بست اسلام
١١ ص
(٩)
نصب دوربين در بيت المقدس
١١ ص
(١٠)
جهان آينده و آينده جهان
١٢ ص
(١١)
رانش كوه با روستاى لبد چه كرد؟
١٨ ص
(١٢)
چشمه سار جارى امامت
٢٠ ص
(١٣)
پيش بينى تولد امام مهدى، عليه السلام
٢١ ص
(١٤)
كسانى كه بر تولد امام مهدى، عليه السلام، گواهى داده اند
٢٣ ص
(١٥)
كسانى كه امام مهدى، عليه السلام، را ديده اند
٢٤ ص
(١٦)
آرزوى هاى سپيد
٢٥ ص
(١٧)
اى خوشترين بهانه ماندن!
٢٦ ص
(١٨)
هزاره گرايان مسيحى آرامش اورشليم را تهديد مى كنند
٢٨ ص
(١٩)
كابوسى هراس انگيز
٢٩ ص
(٢٠)
تاثير احساسات تندرويانه
٢٩ ص
(٢١)
با دعاى ندبه در پگاه جمعه- قسمت اول
٣٠ ص
(٢٢)
شعر و ادب
٣٦ ص
(٢٣)
قسم
٣٦ ص
(٢٤)
معنى حيات
٣٦ ص
(٢٥)
مرثيه زرد
٣٦ ص
(٢٦)
يا منتقم
٣٦ ص
(٢٧)
گل نرگس
٣٦ ص
(٢٨)
نذر حضرت مهدى (ع)
٣٧ ص
(٢٩)
سوار
٣٧ ص
(٣٠)
انتظار
٣٧ ص
(٣١)
شور و شرار
٣٧ ص
(٣٢)
گنج نهان
٣٧ ص
(٣٣)
ظهور يار
٣٧ ص
(٣٤)
امام عصر، عليه السلام از منظر پروفسورهانرى كربن
٣٨ ص
(٣٥)
بوى يار
٤٢ ص
(٣٦)
سلام بر انتظار
٤٢ ص
(٣٧)
موعود در قرآن- قسمت هشتم
٤٣ ص
(٣٨)
چهار ويژگى انقلاب حسين، عليه السلام
٤٦ ص
(٣٩)
ايرانيان و آغاز زمينه سازى براى ظهور حضرت مهدى، عليه السلام
٤٨ ص
(٤٠)
ميعادگاه منتظران
٥٤ ص
(٤١)
پرسش و پاسخ
٥٦ ص
(٤٢)
با راهيان كوى دوست
٦٠ ص
(٤٣)
جارى چون فرات جاويد چون عاشورا
٦٢ ص
(٤٤)
خط احياگرى ائمه، عليهم السلام
٦٢ ص
(٤٥)
مدايح و مراثى
٦٣ ص
(٤٦)
«اشك»، پاسدار «خون»
٦٥ ص
(٤٧)
مجالس وعظ و روضه
٦٦ ص
(٤٨)
هميشه پشتيبان
٦٨ ص
(٤٩)
مهدى، عليه السلام در حديث دوازده امام قسمت سوم
٧٤ ص
(٥٠)
شعر و ادب
٧٨ ص
(٥١)
از نيام غيبتت بيرون درآ
٧٨ ص
(٥٢)
سينه چاك عشق ايستاده ايم
٧٩ ص
(٥٣)
گفتگو درباره امام مهدى، عليه السلام
٨٠ ص
(٥٤)
معرفى كتاب
٨٣ ص

ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٥٧ - پرسش و پاسخ

امر با توجه به قدرت و شيت‌خداوند قابل انكار نيست، زيرا او خود فرمود:

قُلْ ما يَعْبَؤُا بِكُمْ رَبِّي لَوْ لا دُعاؤُكُمْ.[١]

بگو اگر دعاى شما نباشد، پروردگار من به شما عنايتى نمى‌فرمايد.

با توجه به دلالت همين آيه شريفه است كه مى‌توان گفت: عنايت و رحمت و فضل خداوند كه نامحدود و بى‌انتها نيز مى‌تواند باشد، به مدد دعا و خواستن از او دست‌يافتنى است، اگر چه دوران غيبت‌حضرت مهدى، عليه‌السلام، باشد.

٤. در برخى روايات، دعا براى فرج وسيله‌اى براى نجات از هلاكت‌به شمار آمده است، چنانكه حضرت امام حسن عسكرى، عليه‌السلام، مى‌فرمايد:

به خدا فرزندم مهدى را غيبتى است كه در آن هيچ‌كس از هلاكت نجات نمى‌يابد مگر كسى كه خداى عز و جل او را بر اعتقاد نسبت‌به امامتش ثابت قدم بدارد، و او را نسبت‌به دعا براى تعجيل فرجش توفيق عنايت فرمايد.[٢]

بى‌ترديد شرايط سخت دوران غيبت‌به گونه‌اى است كه جز با اعتقاد محكم نسبت‌به امامت‌حضرت مهدى، عليه‌السلام، نمى‌توان بر اطاعت و تبعيت او باقى ماند و جز با دعا براى نزديكى فرج نمى‌توان روح اميد را در دل زنده نگه داشت و در برابر دشواريهاى غيبت مقاومت نمود.

٥. از ديدگاه قرآن و روايات، دعا پشتوانه‌اى براى زندگى و عاملى براى حركت و پويايى در مسير خواسته‌هاى الهى، و وسيله‌اى براى هم جهت‌ساختن نيازها و خواسته‌هاى بشرى با اراده و مشيت‌خداوند است. با چنين نگرشى، دعا براى فرج خود نوعى تلاش در راستاى موانع ظهور به شمار مى‌رود و دعاكننده منتظر با شناختى كه از حكمتهاى غيبت دارد، به نوعى خودش را در مسير از بين بردن عوامل طولانى شدن آن، به تكاپو وا مى‌دارد.

دعا كننده براى فرج چون مى‌داند كه يكى از عوامل غيبت آماده نبودن شرايط براى حكومت جهانى آن بزرگوار است، مى‌كوشد تا در حد توان خويش در ايجاد چنين زمينه‌اى مؤثر باشد و زمانى كه تحقق آنرا از عهده خويش و امثال خويش خارج مى‌يابد، به رحمت واسعه خداوند اميدوار مى‌ماند.

و چنين است عكس‌العمل او در برابر خوف امام زمان، عليه‌السلام، از كشته شدن كه به عنوان عملى ديگر در پيدايش و استمرار غيبت‌به شمار مى‌آيد. دعاكننده براى فرج تا آنجا كه مى‌تواند با شناساندن امام زمان، عليه‌السلام، و ايجاد محبوبيت نسبت‌به او و برانگيزاندن شوق نسبت‌به قيام و جلوه‌هاى ظهور آن بزرگوار در بين مردم، مى‌كوشد تا به ميزان توانايى خود اين عامل را كم تاثير سازد، چنانكه نسبت‌به هر عامل ديگر نيز چنين جهت‌گيرى و تلاشى در مورد او صادق است. و اين خود والاترين و تعيين كننده‌ترين خاصيت‌براى دعاى فرج است.

٦. در جواب به قسمت دوم سؤال بايد گفت:

آنچه در متن دعاى شريف مورد نظر آمده و به احتمال قوى از ناحيه مقدسه امام زمان، عليه‌السلام، روايت‌شده است،[٣] متضمن نكته‌اى تربيتى و پيامى آموزشى است كه همان تسليم بودن در برابر خواسته خداى تبارك و تعالى است. اما اين تسليم بودن هرگز منافاتى با دعا كردن ندارد، چون دعا كردن به خودى خود امرى مطلوب است و در آيات شريفه و روايات فراوان بر آن تاكيد شده است. چنانكه پيامبر، صلى‌الله‌عليه‌وآله، فرمود:

هيچ چيز نزد خدا گرامى‌تر از دعا نيست‌[٤]

و فرمود:

از فضل خدا درخواست كنيد؛ زيرا خداوند دوست مى‌دارد كه مورد طلب و