شيعه، رخدادى واقعى به حساب مى‌آمده و هرگز يك فرضيه خشك و خالى نبوده است؛ و اين پديده ريشه در ميراث آسمانى دارد، ميراثى كه از كرانه‌هاى رسالت الهى سرچشمه مى‌گيرد و براى مثال كافى است‌حضرت يحيى، عليه‌السلام، را نمونه بياوريم؛ خداوند درباره او مى‌فرمايد:

يا يحيى خذ الكتاب بقوة و آتيناه الحكم صبيا.[١]

اى يحيى! كتاب خدا! كتاب (خدا) را با قوت بگير. و ما فرمان نبوت (و عقل كافى) در كودكى به او داديم.

وقتى ثابت‌شد كه امامت و پيامبرى براى خردسال يك رخداد واقعى بوده است، جاى اعتراض در زمينه حضرت مهدى و جانشينى او از پدر باقى نمى‌ماند.[٢]

پى‌نوشتها:

[١]. ر. ك: الفصول المهمة، ابن صباغ مالكى (متوفاى ٨٥٥ ه. ق)، ارشاد، شيخ مفيد، ص ٣١٦ به بعد.

[٢]. ر. ك: التتمة فى التواريخ الائمه، سيد تاج الدين عاملى از بزرگان قرن يازدهم هجرى، انتشارات مؤسسه بعثت- قم؛ الصواعق المحرقة، ابن حجر، ص ١٢٣- ١٢٤.

[٣]. ر. ك: ارشاد، شيخ مفيد، ص ٣١٩ به بعد؛ الصواعق المحرقة، ص ١٢٣- ١٢٤. اين دو كتاب داستان گفتگوى امام جواد، عليه‌السلام، با يحيى بن اكثم را در زمان مامون نقل كرده‌اند كه چگونه امام، عليه‌السلام، توانست در آن سن كم، اعلميت و قدرت علمى خود را به اثبات رساند و خصم را محكوم سازد.

[٤]. ر. ك: المحالس السنية، سيد امين عاملى، ج ٥، ص ٢٠٩. ابن قضيه، مشهور است و سنى و شيعه آن را نقل كرده‌اند؛ صحاح الاخبار، محمد سراج الدين رفاعى، ص ٤٤. به نقل از كتاب «الامام صادق و المذاهب الاربعة» اسد حيدر، ج ١، ص ٥٦.

[٥]. اينكه امام از نظر اماميه، اعلم اهل زمان خود است، مورد اتفاق است، رجوع شود به باب حادى عشر از علامه حلى. براى اثبات اين قضيه، بارها ائمه، عليهم‌السلام، مورد امتحان قرار كرفتند و هر بار موفق شدند.

[٦]. عقديه به امامت اهل بيت، عليهم‌السلام، براى شيعيان، بسيار گران تمام مى‌شده است كه از نظر تاريخى قابل انكار نيست و شواهد بسيار زيادى در دست است، به كتاب مقاتل الطالبيين از ابوالفرج اصفهانى مراجعه شود.

[٧]. چنانچه از روايات برمى‌آيد ائمه، عليهم السلام، پيروان خود را به اين ديدارها توصيه مى‌كردند، رجوع كنيد به اصول كافى، ج ١، ص ٣٢٢. كه مى‌فرمايد: «بر مردم واجب است پس از انجام مناسك حج، خدمت امام برسند و از مسايل دينى خود بپرسند و عشق و علاقه خود را به آنان ابراز كنند.

[٨]. تاريخ ائمه، عليهم السلام، پر است از شكنجه، زندان، تبعيد و احيانا قتل، به كتابهاى الفصول المهمه، مقاتل الطالبين و ارشاد شيخ مفيد مراجعه شود.

[٩]. اشاره است‌به امام مهدى، عليه‌السلام، و قبل از او امام جواد، عليه‌السلام.

[١٠]. ر. ك: حق اليقين فى معرفة اصول الدين، سيد عبدالله شبر، (متوفاى ١٢٤٢ ه. ق) ج ١، ص ١٤١.

[١١]. منظور اين است كه امام خردسال را براى امتحان و حقيقت امر به جلوى مردم بياورند.

[١٢]. مامون خليفه عباسى چنين كارى را كرد و براى علماى بزرگ معلوم شد كه امام جواد، عليه‌السلام، از چه پايه دانش و فقه برخوردار است.

[١٣]. سوره مريم، آيه ١٢.

[١٤]. شيعيان مخلص، حضر مهدى را ديده و با او ارتباط داشته و كسب دانش كرده‌اند همانند سفرا و نواب اربعه به كتابهاى تبصرة الولى فيمن راى القائم المهدى از بحرانى و ارشاد شيخ مفيد ص ٣٤٥ مراجعه شود و براى تفصيل بيشتر به كتاب دفاع عن الكافى از ثامر العميدى، ج ١، ص ٥٣٥ به بعد مراجعه شود.