- دل نگرانى من هم به همين دليل است. و گرنه على بن محمد مثل همه بندگان خدا بايد روزى از دنيا مى رفت و امروز رفت. خدا رحمتش كند. پيرمرد دوره امام حسن عسكرى، عليه السلام، را هم گذرانده بود و از اصحاب آن حضرت بود. از دوران شصت و نه ساله غيبت صغرى هم سه سال نيابت امام را به عهده داشت. آنچه مرا مى سوزاند اين همه ظلم و ستم و خونريزى است كه به اوج رسيده ... امروز در تشيع جنازه على بن محمد، هيچ كس حرفى نمى زند تا ماموران چيزى نفهمند. زندانها و سياهچالهاى عباسيان پر از شيعيان مظلومى است كه جرمشان محبت به آل على است ...

و گريه صداى اسحاق را بريد ...

حليمه سعى كرد او را آرام كند.

- بلند شو نمازت را بخوان! نماز به دلت آرامش مى دهد. هرچه خدا بخواهد همان مى شود.

اسحاق بلند شد و قامت به نماز بست. حليمه نتوانست فضاى روحى او را عوض كند. نمازش را كه خواند سفره نان را پهن كرد. اسحاق سر سجاده شانه هايش از گريه مى لرزيد. متوجه حضور او شد و سر برداشت.

سر سفره نشست. دانه خرمايى از توى كاسه برداشت؛ اما نتوانست آن را به دهان بگذارد.

- ببين اسحاق، خدا بزرگ است. او كه در اين چند سال با همه سختگيريها نگذاشته ارتباط شيعه با صاحبش قطع شود؛ بعد از اين هم نمى گذارد.

- مگر فراموش كردى همين چند سال پيش در دوران نيابت حسين بن روح، كار را به جايى رساندند كه حسين پنج سال زندانى بود!؟ مگر يادت رفت مدتى گفتند هركس به زيارت كربلا و كاظمين برود بايد دستگير شود!؟

- تو هم مگر يادت رفت كه همان زمان توقيعى از ناحيه مقدسه آمم د كه همه را از زيارت اين اماكن نهى فرموده بودند.

- با اين همه زندانها پر از شيعه است. از شمشير آل عباس خون مى چكد.

- در هر حال دستشان كه به صاحب الامر نمى رسد.

- ولى كارى كردند كه صاحبمان براى زمانى طولانى از ديده همه پنهان شوند. خدا مى داند دوران اين غيبت چقدر طول بكشد.

از كنار سفره عقب رفت. بغض گلويش را مى فشرد. نمى توانست چيزى بخورد. حليمه دل نگران نگاهش كرد: صاحب الامر نفرموده تكليف چيست؟

- آخرين توقيع را كه خواندى. ديگر كسى رابط بين مردم با امام نيست. نزديك به هفتاد سال دل همه به اين گرم بود كه نقطه اتصالى با امام وجود دارد.

توقيع را دوباره بيرون آورد: شيعه بعد از اين خيلى گرفتار است.