ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٥٣ - پيام غدير
الحديث».
[٢]. تهذيب النبوة، ج ٧، ص ٣٣٧.
[٣]. نجاشى، ص ١٦١.
[٤]. الغدير، ج ١، ص ١٥٢- ١٥٨.
[٥]. الغدير، ج ١، ص ١٤٧- ١٥١.
[٦]. الغدير، ج ١، ص ٥- ٢٣.
[٧]. ابو منصور، احمد بن على بن ابى طالب الطبرسى.
[٨]. سوره مائده، آيه ٦٧، يعنى: «به نام خداوند بخشنده مهربان اى پيامبر! آنچه از سوى پروردگارت نازل شده است، به مردم ابلاغ كن و چنانچه نكنى، به وظايف رسالت الهى خود اقدام ننمودهاى و خداوند ترا در برابر مردم حمايت و محافظتخواهد كرد.»
[٩]. سوره مائده، آيه ٥٥، يعنى: «تنها ولى و صاحب اختيار شما، خدا و پيامبرش و هم آن كسانند كه ايمان آورده و نماز به پاى داشته و در حالت ركوع، زكوة مىدهند.»
[١٠]. سوره نور، آيه ١٥، يعنى: «چيزهايى به زبان مىگوييد كه به آنها علم و آگاهى نداريد و به پندار خود، اين امر را سهل و آسان گرفتهايد، در حاليكه نزد خداوند، كارى عظيم است.»
[١١]. سوره توبه، آيه ٦١، يعنى: «از اين مردم، كسانى هستند كه پيامبر را مىآزارند و گويند: او گوش است و هر سخن را بى تامل باور مىكند. به آنان بگو: اگر گوش استبه سود شما مىشنود، به خدا ايمان دارد و سخن مؤمنان را باور مىكند.»
[١٢]. سوره زمر، آيه ٥٦، يعنى: «وا اسفا بر من از آن تقصير و كوتاهى كه نسبتبه جنب الله ورزيدم.»
[١٣]. سوره آل عمران، آيه ٨٥، يعنى: «و هر كس كه دينى جز اسلام برگزيند، هرگز پذيرفته نخواهد شد و در آن سراى، از زيانكاران است.»
[١٤]. شايد مقصود پيامبر از «ياران صحيفه» كسانى از اطرافيان آن حضرت بوده كه بنا به نقل مرحوم مجلسى در بحارالانوار، سندى را به خط سعيد بن عاص تنظيم و امضا كرده و نزد ابو عبيد به امانت گذارده بودند. قسمتى از متن آن سند چنين بوده است: «اين مطالب، مورد اتفاق جمعى از اصحاب رسول الله است و آن حضرت كسى را به جانشينى و خلافتبعد از خود معين نكرده و مساله خلافت او به ابوبكر و ابو عبيده و سالم مربوط است.»
[١٥]. سوره رحمن، آيه ٣٠- ٣٤، يعنى: اى گروه انسانها و پريان! بزودى بر كار شما خواهيم پرداخت. بر شما شرارههاى آتش و مس گداخته فرو خواهد باريد.»
[١٦]. معنى جمله چنين است: «بدينگونه مردم آباديها را در اثر ستمكاريشان، نابود مىكنيم.»
[١٧]. سوره مرسلات، آيه ١٦- ١٩، «آيا مردم نخستين را هلاك نمىسازيم و از پس ايشان آيندگان را؟ اينگونه با مجرمان خواهيم كرد. و در آن روز واى بر آنان كه حقايق را تكذيب كردهاند.»
[١٨]. سوره مجادله، آيه ٢٢، «نخواهى يافت گروهى را كه به خداوند و روز رستاخيز ايمان دارند، دوستدار كسانى باشند كه به خدا و پيامبرش كينه مىورزند؛ اگرچه اين كسان پدران يا پسران يا برادران يا خويشاندانشان باشند.»
[١٩]. سوره انعام، آيه ٨٢، «كسانى كه ايمان آورده و عقيده خود را به ظلم نيالودهاند، چنين كسان در امن و سلامت و در طريق هدايتند.
[٢٠]. سوره اعراف، آيه ٣٨، «هر زمان كه امتى به دوزخ داخل شوند، امت ديگر را لعنت و نفرين مىكند.»
[٢١]. سوره ملك، آيات ٨ و ٩، «آنگاه كه گروهى به آتش افكنده شوند موكلان دوزخ از ايشان پرسند: مگر پيامبرى كه اعلام خطرتان كند، براى شما فرستاده نشده؟ پاسخ دهند: چرا فرستاده خدا نزد ما آمده و اعلام خطر كرد. ليكن او را تكذيب كرديم و گفتيم: خداوند چيزى نازل نكرده و شما جز به گمراهى آشكار نمىرويد.»
[٢٢]. سوره فتح، آيه ١٠، «پس هر كس كه عهد شكند، به زيان خود اقدام كرده است.»
[٢٣]. سوره بقره، آيه ١٥٨، «پس هر كس كه حج كند و يا عمره بجاى آورد. مانعى نيست كه سعى صفا و مروه كند.»
[٢٤]. سوره زخرف، آيه ٢٨، «و خداوند گوهر امامت و ولايت را در نسل او ثابت و پايدار قرار داد.»
[٢٥]. سوره حج، آيه ١، «لرزش زمين در آن ساعت، حقا امرى بزرگ و سهمگين است.»
[٢٦]. سوره فتح، آيه ١٠، «پس هر كس عهد خود شكند، تنها به زيان خود اقدام كرده است.»
[٢٧]. سوره آل عمران، آيه ١٤٤، «اگر شما و آن كسان كه در زمين مىزيند، جملگى كافر گردند، هر زيانى به خداوند نرسانند.»