ينزل بامتى فى آخر الزمان بلاء شديد من سلطانهم. لم يسمع بلاء اشد منه حتى تضيق عنهم الارض الرحبة، و حتى يملاء الارض جوراو ظلما، لا يجد المؤمن ملجا يلتجى اليه من الظلم، فيبعث الله تعالى رجلا من عترتى، فيملا الارض قسطا و عدلا كما ملدت ظلما و جورا.[١]

در آخرالزمان از جانب حاكمان بلاى شديدى بر امت من نازل مى شود كه شديدتر از آن شنيده نشده است، تا اينكه سرزمين پهناور بر آنها تنگ مى شود و زمين پر از ظلم و جور مى شود. مؤمنان هيچ پناهگاهى از اين ظلم نمى يابند تا بدان پناه برند، پس خداوند مردى از خاندان مرا برمى انگيزد تا زمين را از قسط و عدل پر كند همانگونه كه از ظلم و جور پر شده بود ...

در حالت عادى، مردم وقتى خواهان عدالتند كه اجراى آن به نفع خودشان باشد، و در جايى كه عدالت براى آنها ضرر داشته باشد، پذيراى آن نيستند. اما زمانى كه با تمام وجود طعم ظلم را چشيدند، از دل و جان در همه شرايط عدالت را مى پذيرند. فراهم شدن اين آمادگى نيز كار آسانى نيست.

حضرت مهدى، عجل الله تعالى فرجه الشريف، نيز در نامه خود به محمد بن عثمان، مردم را به دعا براى ظهور فرج ترغيب كرده و فرموده اند:

و اكثرواالدعاء بتعجيل الفرج، فان ذلك فرجكم.[٢]

براى تعجيل فرج زياد دعا كنيد، چون همين دعا موجب فرج شماست.

وجود مبارك آن حضرت نيز از مصاديق مضطرين است كه با مشاهده ضعف و خوارى مسلمانان و ظلم ستمگران به آنها، در مقدس ترين مكان روى زمين دست به دعا برمى دارد و تقاضاى كشف سوء مى كند. امام صادق، عليه السلام، در ذيل اين آيه مى فرمايد:

نزلت فى القائم من آل محمد، عليهم السلام، هو والله المضطر اذا صلى فى المقام ركعتين و دعا الى الله، فاجابه و يكشف السوء و يجعله خليفة فى الارض.[٣]

اين آيه در مورد قيام كننده اى از آل محمد است، به خدا سوگند، او همان مضطر است، هنگامى كه در مقام ابراهيم دو ركعت نماز مى خواند و با دست به سوى خدا دعا مى كند، پس خداوند به او جواب مى دهد و ناراحتى را برطرف مى كند و او را خليفه در زمين قرار مى دهد.

و درروايت ديگرى از امام صادق، عليه السلام، نيز چنين آمده است:

و الله لكانى انظر الى القائم و قد اسند ظهره الى الحجر، ثم ينشد الله حقه ... قال: هو والله المضطر فى كتاب الله فى قوله: امن يجيب المضطر اذا دعاه و يكشف السوء و يجعلكم خلفاء الارض.[٤]

به خدا سوگند گويا من به سوى قائم مى نگرم در حالى كه پشتش را به حجرالاسود زده و خدا را به حق خود مى خواند ... سپس فرمود: به خدا سوگند مضطر در كتاب خدا در آيه «امن يجيب المضطر ...» اوست.

آرى، انتظار فرج وقتى از حالت دعاهايى كه فقط بر زبان جارى است خارج شود و همه به مرحله اى برسند كه واقعا منتظر قيام مهدى، عليه السلام، باشند و خود را براى آن روز آماده كنند و با تمام وجود از خداوند درخواست فرج كنند، دعاى آنها به اجابت مى رسد.

اللهم اكشف عنا السوء، و عجل فى فرج مولانا صاحب الزمان، و سهل مخرجه، و اجعلنا انصاره و اعوانه، آمين يا مجيب دعوة المضطرين.

پى نوشتها:

[١]. سوره انعام (٦)، آيه ٦٢.

[٢]. الفيض الكاشانى، محسن بن مرتضى، نوادر الاخبار، ص ٥٧، ح ١.

[٣]. سوره يونس (١٠)، آيه ١٢.

[٤]. همان، آيه ٢٣ و ٢٢.

[٥]. سوره عنكبوت (٢٩)، آيه ٦٥.

[٦]. سوره اعراف (٧)، آيه ٩٤.

[٧]. سوره انعام (٦)، آيه ٤٢ و ٤٣.

[٨]. المتقى الهندى، علاء الدين على، كنز العمال، ج ١٤، ص ٢٦٥، ح ٣٨٦٦٧.

[٩]. همان، ص ٢٧٥، ح ٣٨٧٠٨.

[١٠]. الصافى الگلپايگانى، لطف الله، منتخب الاثر، ص ٢٢٣.

[١١]. العروسى الحويزى، عبد على بن جمعة، تفسير نور الثقلين، ج ٤، ص ٩٤.

[١٢]. همان.