عنوان يگانه «موعود موجود» مى‌شناسند و با وجود غيبت ظاهرى آن حضرت، ايشان را شاهد و ناظر همه رويدادهاى جهان و حامى و پشتيبان پيروان خود در شرايط دشوار عصر غيبت مى‌دانند.

بر اساس پژوهشى كه در كتاب ارزشمند «منتخب الاثر» انجام شده است، در مجموعه‌هاى روايى شيعه و اهل سنّت بيش از سيصد روايت وجود دارد كه در آنها بر وجود سلسله امامان دوازدگانه پس از نبى اكرم (ص) و ضرورت استمرار اين سلسله تا روز قيامت تصريح شده است.[١]

در يكى از روايات كه در اين كتاب آمده است، پيامبر اعظم (ص) خطاب به اميرمؤمنان، على (ع) مى‌فرمايد:

«امامان پس از من دوازده نفرند كه نخستين آنها، اى على، تو هستى و آخرين آنها، آن قائمى است كه خداوند عزّوجلّ مشرق‌ها و مغرب‌هاى زمين را به دست او مى‌گشايد.»[٢]

گفتنى است، در روايات معصومين (ع) در مورد چرايى ضرورت استمرار سلسله حجّت‌هاى الهى تا روز قيامت نكات فراوانى مطرح شده است، كه در اينجا مجال طرح آنها وجود ندارد.[٣]

پى‌نوشت‌ها:

[١]. سوره نور (٢٤)، آيه ٥٥.

[٢]. براى مطالعه بيشتر در اين زمينه ر. ك: لطف الله صافى گلپايگانى، منتخب الأثر فى الإمام الثانى عشر (ع)، چ اوّل: قم، مكتب المؤلّف، ١٤٢٢ ق.، ج ٢، صص ٢٠- ٥١؛ ابراهيم شفيعى سروستانى، معرفت امام زمان (ع) و تكليف منتظران، چ دوم: تهران، موعود عصر (ع)، ١٣٨٨، صص ٢٢٣- ٢٤٠.

[٣]. ر. ك: منتخب الأثر، ج ٢، صص ٥٢- ١٢٤.

[٤]. همان، ص ٥٣، ح ٣٥٣.

[٥]. ر. ك: همان، صص ٢٢٢- ٢٣٥ و صص ٣٣١- ٣٣٢.

[٦]. همان، ج ٢، ص ٦٦، ح ٣٦٨.

[٧]. براى مطالعه بيشتر در اين زمينه ر. ك: معرفت امام زمان (ع) و تكليف منتظران، صص ٤٦٠- ٤٨٣.

[٨]. ر. ك: منتخب الأثر، ج ٢، صص ١٢٥- ١٣٠.

[٩]. ر. ك: همان، صص ١٤٦- ١٥٢.

[١٠]. ر. ك: همان، صص ١٥٨- ١٦١.

[١١]. همان، ص ١٢٦، ج ٤٨٤.

[١٢]. ر. ك: همان، ج ٢، صص ٢٢٢- ٢٣٥ و ج ٣، صص ١٥٥- ١٥٧.

[١٣]. همان، ص ٢٣٣، ح ٥٩٧.

[١٤]. ر. ك: منتخب الأثر، ج ١، صص ١٩- ٢٥٤.

[١٥]. همان، ص ١٠٦، ح ١٥٥.

همان، صص ١٩- ٢٠.

[١٦]. براى مطالعه بيشتر در اين زمينه ر. ك: معرفت امام زمان (ع) و تكليف منتظران، صص ٢٠٧- ٢٢٠.

كنيزى كه بينا شد

در كتاب «صفوة الأخبار» از أعمش نقل مى‌كند: كنيزى سياه چهره و كور را ديدم كه به مردم آب مى‌داد و مى‌گفت: دوستى و محبّت حضرت على بن ابى طالب را بياشاميد.

سپس او را در مكّه ديدم كه بينا گشته و به مردم آب مى‌دهد و اين بار مى‌گويد: بياشاميد به محبّت كسى كه خدا به خاطر او بينايى را به من برگردانيد.

اعمش مى‌گويد: قضيّه را با او در ميان گذاشتم و گفتم: تو را در مدينه نابينا ديدم كه آب مى‌دادى و مى‌گفتى: به محبّت على بن ابى طالب (ع) آب بياشاميد و اكنون مى‌بينم بينا گشته‌اى، مرا از اين مطلب باخبر كن.

كنيز گفت: مردى را ديدم كه به من فرمود: اى كنيز! آيا تو اهل ولايت و محبّت على بن ابى طالب (ع) هستى؟ گفتم: بلى، آنگاه دعا كرد و گفت: خدايا! اگر راست مى‌گويد بينايى‌اش را به او برگردان، به خدا قسم، به بركت دعاى او فوراً ديدگانم روشن و چشمانم بينا گرديد.

به او گفتم: تو كيستى؟ گفت: «من خضر و از شيعيان على بن ابى طالب (ع) مى‌باشم.»[٤]

پى‌نوشت:

[١]. صفوة الاخبار (كتابى است خطّى كه هنوز به چاپ نرسيده است)، مجلسى (ره)، بحارالانوار، ج ٤٢، ص ٩، ح ١١. به نقل از: القطره، ج ١، تأليف علّامه سيّد احمد مستنبط.