نعمانى نقل كرده كه حضرت امام حسين (ع) در اين باره فرمودند: «تعرفون المهدى بالسّكينة و الوقار؛[١] شما مهدى را با آن سكينه و وقار مخصوص و ويژة حضرتش مى‌شناسيد.»

اين جمله حاكى از آن است كه حالت وقار، طمأنينه و سنگينى از بارزترين و شاخص‌ترين صفات و مزاياى آن حضرت است و اين حالت با خصوصيّات ظاهرى در سيماى مقدّس و ملكوتى آن حضرت متجلّى و متبلور است و همه بر اثر رؤيت آن حالت، وجود مقدّس مهدى موعود (ع) را به خوبى مى‌شناسند و مى‌فهمند كه مهدى موعود آخرالزّمان اوست.

روشن است كه مقدارى از اين حالت در بسيارى از اصحاب رسول الله (ص) و بزرگان موجود بود و نوعاً از اين صفت عالى و از متانت و وزانت كامل بهره‌مند بودند. حركات زشت و سبك از آن بزرگواران كه معدن آبرومندى هستند، سر نمى‌زند كه اين حالت وقار و وزانت پايگاه انسان را در نظر مردم و طبقات مختلف جامعه، قوى و نيرومند و محترم مى‌سازد.

ولى از روايت فوق استفاده مى‌شود كه حضرت مهدى (عج) در يك سطح عالى و اعلايى از آن برخوردارند، به طورى كه چشم‌گير و مورد توجّه ديگران خواهند بود و چشم‌ها به اين حالت آن بزرگوار خيره و متوجّه خواهد شد.

امّت اسلامى و پيروان مكتب امام حسين (ع) بدين جمله كه آن حضرت در مورد فرزندش امام زمان (ع) فرموده و او را مظهر طمأنينه و سكينه و وقار قلمداد كرده‌اند، توجّه دقيق كنند و اگر به راستى امام زمان و ولى دوران در عهد ظهور و در عين اقتدار و غلبه و فراهم بودن انواع امكانات خوشى و رفاه، اين چنين سنگين و با وقار حركت مى‌كنند و با وزانت كامل با اشخاص روبه‌رو و مواجه مى‌گردند، شيعيان و پيروان مكتب آن بزرگوار را نمى‌سزد كه سبك و بى‌شخصيّت و بى‌وزنه و خارج از روش‌هاى آبرومندانه جلوه و حركت بنمايند.

دوست‌دارانش مى‌بايست در روش زندگى و اعمال اجتماعى خود، به گونه‌اى باشند كه با آن شخصيّت بى‌نظير، حدّاقل بيابند تا ديگران اين نكته را كه پذيرش اينان از منتظران حضرت بقيّ- ةالله (عج) هستند، داشته باشند.

پى‌نوشت:

[١]. غيبت نعمانى، ص ١٢٧.