... بعد از بازگشت از نجف اشرف تا شروع انقلاب مقدس اسلامى ديگر مجال نوشتن كتابى يا استنساخى پيدا نشد و به كارهاى معمولى و وظايف مقرره روحانيت مشغول شديم. تا اوان انقلاب اسلامى كه جوانان عزيز و سر باخته، دستگاه تكثير و چاپ اعلاميه‌ها را مخفيانه به منزل ما آوردند، به‌طورى كه خود آقايان روحانيون محترمى كه كاملًا در جريان انقلاب بودند نمى‌دانستند كه اعلاميه‌ها كجا تكثير مى‌شود، حتى گاهى جلسه آقايان علما منزل ما بود و در همان وقت جوانان عزيز در زير زمين مشغول تكثير و چاپ اعلاميه‌ها با انشاى اين حقير بودند.

زندگى‌نامه‌

حضرت آيت الله سيد مرتضى نجومى، فرزند مرحوم آيت الله آقا سيد محمدجواد نجومى كه-- بنا به شجره نامه‌اى كه به خطّ ايشان، در پشت نسخه بسيار نفيس نهج البلاغه خطى مرقوم شده- سلسله سيادت ايشان به امام سجاد عليه‌السلام مى‌رسد. پدر و جد بزرگوارشان، متولد كرمانشاه و از سادات بسيار جليل القدر و از صالحان زمان بودند كه عمر مباركشان را در همين شهر سپرى كردند و براى دوست‌داران ائمه اطهار (ع) ملجأ و پناهى بى‌بديل بودند.

استاد در همين نامه مى‌فرمايد: «والده عفيفه و صالحه بنده كه به راستى نمونه سلامت نفس، ديانت، تقوى، دلسوزى، مهر و محبت بود، فرزند مرحوم مغفور آيت الله شيخ مرتضى علم الهدى آل آقا بودند».

سال و محل تولد استاد- برابر آنچه در اين كتاب قيد فرموده‌اند به نقل از والد مكرّمشان كه در پشت نسخه خطى كتاب «عين اليقين» فيض مرقوم داشته‌اند،- در ٢٣ جمادى الثانى ١٣٤٦ مصادف با ٥ آذر ١٣٠٧ در كرمانشاه مى‌باشد، اما در شناسنامه، تاريخ تولدشان ٢٦ بهمن ١٣٠٧ قيد شده است.

سيد مرتضى در سال ١٣١٤ شمسى در دبستان هدايت كرمانشاه به تحصيل پرداخته و تا كلاس ششم همان‌جا بود. و بعد از آنكه در سال ١٣٢١ و ١٣٢٢ دوران اول و دوم دبيرستان را گذراند، تحصيل در مدارس دولتى را رها و به تحصيل دروس حوزوى مشغول شد.

اساتيد

در زمانى كه هيچ مدرسه علوم دينى و هيچ طلبه‌اى در كرمانشاه نبود، سيد مرتضى تحصيل علوم حوزوى را نزد پدرشان و ديگر اساتيد شهرآغاز نمودند تا اينكه پس از گذشت چند ماهى از اين جريان علماى كرمانشاه به امر حضرت آيت الله آقا سيد ابوالحسن اصفهانى حوزه علميه را در كرمانشاه پايه گذارى نموده و در مسجد حاج شهباز خان، اوّلين مدرسه علوم دينى تشكيل شد.

ايشان در محضر اساتيدى چون آقا ميرزا ابراهيم پور معتمد، حاج سيد محمود معصومى لارى و حاج شيخ حسن حاج آخوند به تحصيل علوم دينى پايه پرداختند.

عزيمت به كوى دوست‌

وى جهت گذراندان دروس حوزوى و بهره جستن از محضر اساتيد بزرگ شيعه به عتبات عاليات عراق يعنى «كربلا و نجف» مهاجرت كردند. ايشان در كتاب «كيمياى هستى» تحت عنوان تعبير رؤيا و عزيمت به كوى دوست، از اين اقدام ياد كرده‌اند.