شيطان همواره در كمين است، امّا انسان بايد آنقدر تهذيب نفس داشته باشد كه اجازه ندهد شيطان در او رسوخ كند و او را فريب دهد، لذا قبل از اينكه پشيمان شويد، شيطان را از خود برانيد؛ زيرا خداى ناكرده اگر سريع به فكر خود نباشيد، ممكن است نتوانيد در آينده از القائات شيطان رها شويد. تا جوان هستيد فرصت داريد خود را خلاص كنيد. اوّلين گام براى شما اين است كه يك شخص متدين را راهنماى خود قرار دهيد؛ از فردى كه خود صاحب كمال است، كمك بخواهيد و قدرى از روز را با او بگذرانيد. سعى كنيد با افراد متدين معاشرت كنيد و با افرادى كه فكر و حركت آنها شما را به گناه مى‌كشاند هم‌صحبت نشويد، و افكار شيطانى را از فكر خود محو نماييد. به معنويات روى آوريد و در مجالس وعظ و خطابه شركت كنيد. اذكار خود را بيشتر كنيد و در هر كارى از خدا كمك بخواهيد. با خود زياد خلوت نكنيد، اگر فكر گناه به ذهنتان خطور كرد از محل خارج شده، شروع به قدم زدن نماييد و خود را به كارى مشغول كنيد تا فكر باطل از ذهن شما خارج شود. بايد ببينيد سبب اصلى تحريك شهوت شما چيست، بعد آن را علاج يا از آن دورى كنيد، به مرور زمان، مسئله گناه را- انشاءالله- فراموش خواهيد كرد. اگر بتوانيد هنگامى كه شيطان به سراغ شما آمد وضو ساخته و شروع به نماز خواندن نماييد، بسيار مؤثر است، در آن بركاتى است كه شما را در جهت خلاصى از اين مشكل، كمك خواهد كرد.

توسّل به اهل بيت (ع)

اصولًا توسّل به پيامبر اكرم (ص)، صديقه طاهره و ائمه معصومين (ع) و واسطه قرار دادن آنها در پيشگاه خداوند متعال براى برآورده شدن حاجات، در اذهان عموم مؤمنين، علما و اصحاب ائمّه، از مسلّمات و مرتكزات بوده و جاى هيچ شك و شبهه‌اى در آن نيست. اگر در موردى مانند اين موارد كه از مسلّمات بين مؤمنين است روايات زيادى در دسترس نباشد، نه به جهت ضعف مطلب؛ بلكه به جهت وضوح مطلب و رسوخ آن در اذهان است و اين خود كافى بوده و نيازى به نقل و ضبط ندارد.

اصحاب ائمّه، عمده اهتمامشان بر اين بود كه در فروع [احكام دين‌]، جهات مختلف را مورد سؤال قرار داده و روايات آن را ضبط و نقل نمايند و در اصول و مسائل اعتقادى و آنچه كه به مقام و منزلت معصومين (ع) مربوط مى‌شود، به جهت وضوح و مسلّم بودن به سؤال و نقل معدود اكتفا مى‌كردند. مسئله توسل به پيامبر اكرم (ص) و اهل بيت (ع) امرى نيست كه كسى بتواند در آن تشكيك كند، هر چند بعضى‌ها كه نمى‌دانند يا نمى‌خواهند بدانند، از جهاتى در صدد ايجاد شبهه در اذهان مردم، به خصوص ضعفاى مؤمنين هستند، امّا تلاش اينان بى‌ثمر بوده و به نتيجه‌اى نخواهد رسيد.

مگر نه اينكه خداوند متعال در قرآن مجيد فرموده است: «وَابْتَغُوا إِلَيْهِ الْوَسِيلَةَ؛ يعنى براى رسيدن به خداوند و تقرّب به درگاه او وسيله بجوييد». چه وسيله و واسطه‌اى مهم‌تر و اساسى‌تر از پيامبر اكرم (ص) و ائمّه معصومين (ع) مى‌باشد؟ توسّل به آن ذوات مقدسه نه تنها در ميان مؤمنين اين امّت و علما و اصحاب ائمّه، امرى رايج بوده، بلكه نزد انبياى سابق هم مورد توجّه بوده است؛ چنان‌كه از رواياتى كه در توبه حضرت آدم در ذيل آيه شريفه: «فَتَلَقَّىآدَمُ مِنْ رَبِّهِ كَلِماتٍ فَتابَ عَلَيْهِ» وارد