ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٥٠ - سلوك بابلا

سلوك بابلا

سيد محمدمهدى ميرباقرى‌

ابتلائاتى كه خداوند متعال براى انسان‌ها، به ويژه مؤمنين، پيش مى‌آورد طريق قرب و نزديكى آنها به خودش است و تا وقتى كه انسان اين مسير را طى نكرده باشد، همچنان ادامه دارد. وقتى انسان از دنيا عبوركرد و به خصوص وقتى وارد بهشت شد، ديگر اين ابتلائات و سختى‌ها به اين معنى وجود ندارد. اين ابتلائات و رنج‌ها براى عوالمى است كه معبر انسان هستند.

سختى‌ها براى عبور دادن انسان از مراحل دنيا و عوالم بالاتر و سير تا مقام قرب الهى است. به تعبير بعضى از عزيزان، مهم‌ترين و بهترين نردبان سير و سلوك و ترقّى ما بلائى است كه خداوند متعال براى ما مى‌فرستد و تفاوتى كه بين بلا با رنج‌ها و رياضت‌هايى كه ما براى تقرّب مى‌كشيم، وجود دارد، در همين‌جاست. معمولًا براى انسان‌هايى كه مراحل را طى نكرده‌اند و به مقام قرب نرسيده‌اند، اين رنج‌ها و رياضت‌ع‌ها تكيه‌گاه آنها مى‌شود و به آنها اعتماد مى‌كنند و اين مهم‌ترين لغزش‌گاه انسان است كه گاهى از آن به «عُجب» و عصبيّت تعبير شده است. ما براى اين آمده‌ايم كه از تكيه به غير خداوند متعال منقطع شويم و فقط به او تكيه كنيم.