من كسى هستم كه شيعيان من پيمان بسته‌اند، با دشمنان خدا و رسول او دوستى نكنند و روابط دوستانه نداشته باشند، گر چه پدران آنها يا فرزندانشان باشند. من كسى هستم كه شيعيانم بدون اينكه به حساب آنها رسيدگى شود وارد بهشت مى‌شوند. من كسى هستم كه پرونده شيعيانم كه نام‌هاى ايشان در آن است نزد من مى‌باشد. من ياور اهل ايمان و براى آنها نزد پروردگار جهانيان شفاعت مى‌كنم.

من با دو شمشير، ضربه و با دو نيزه، زخم مى‌زنم، من كافران را در روز بدر و حنين كشتم. من شجاعانِ غرق سلاح و زره را در روز احد به هلاكت رساندم، من عمروبن عبدود را در روز احزاب و مرحب را در روز خيبر به قتل رساندم. درباره او ندا داد: «لا سيف إلّا ذوالفقار و لا فتى إلّا على؛ شمشيرى جز ذوالفقار نيست، و جوانمردى جز على نمى‌باشد».

من در پيروزى و فتح مكّه مدال افتخار داشته‌ام، من دو بت لات و عزّى را بر زمين كوبيدم و شوكت آنها را شكستم، هُبَل اعلى و مناة ثالثه را من ويران كرده‌ام.

من آن كسى هستم كه بر شانه پيغمبر اكرم (ص) بالا رفتم و بت‌ها را فرو ريختم. من كسى هستم كه بت يغوث و يعوق و نسر را شكستم، من كسى هستم كه در راه خدا با كافران نبرد كردم.

من كسى هستم كه انگشتر خود را به فقيرى بخشيدم، من كسى هستم كه در بستر پيامبر (ص) آرميدم و خود را به خطر انداختم تا او را از مشركان حفظ كنم. من كسى هستم كه جنّيان از خشم و غضب من هراسناك‌اند، من كسى هستم كه خدا به سبب من عبادت مى‌شود، من مترجم وحى الهى و مظهر علم خداوندم، من كشنده جنگجويان جمل و صفين، بعد از رسول خدا (ص) هستم، و من قسمت‌كننده بهشت و دوزخ مى‌باشم.

در اين هنگام على (ع) ساكت شد و رسول خدا (ص) به امام حسين (ع) فرمود: اى ابوعبدالله! آيا آنچه را پدرت گفت شنيدى؟ و آنچه او بر شمرد يك‌دهم از يك‌دهم فضائل او بلكه از هزار هزار فضيلتى است كه او دارد و بلكه او بالاتر از همه اين فضائل است.

امام حسين (ع) عرض كرد: سپاس و ستايش مخصوص خداوندى است كه ما را بر بيشتر بندگان مؤمن خود و بر همه جهانيان برترى داد، جدّ ما را براى نزول قرآن و علوم قرآن يعنى تفسير و تأويل آن، و راستى و صداقت، و محلّ راز امين وحى اختصاص داد، و ما را بهترين برگزيدگانش قرار داد، و برتمامى خلق خود رفعت و برترى بخشيد.

سپس امام حسين (ع) عرض كرد: امّا شما اى اميرمؤمنان نسبت به آنچه فرمودى راستگو و امين هستى.

پيغمبر اكرم (ص) فرمود: اكنون تو اى فرزندم، فضائل خود را يادآورى كن.

امام حسين (ع) عرض كرد: اى پدرجان! من حسين فرزند على‌بن ابى‌طالبم. مادرم فاطمه زهرا سرور تمامى زنان عالم، و جدّم محمّد مصطفى آقا و سرور همه فرزندان آدم است.

اى على! مادر من مقامى برتر از مادر شما نزد خدا و همه مردمان دارد، جدّ من بهتر و والاتر از جدّ شما نزد خدا و همه مردم است. من در گهواره بودم كه جبرئيل با سخنان خوش‌آيند خود مرا نوازش مى‌داد و اسرافيل به ديدار من مى‌آمد.

اى على! تو نزد خدا برتر از من و والاتر هستى، و من به حسب و نسب و به داشتن پدران و مادران و اجدادى كه‌