به پدر خود افترا مى زند و به پدر و مادر خود نفرين مى كند و از مرگشان خوشحال مى شود؛ ١٠٧. اگر روزى بر مردى بگذرد كه در آن روز گناه بزرگ مرتكب نشده باشد، مانند هرزگى يا كم فروشى يا انجام كار حرام يا مى خوارگى، آن روز غمگين است و خيال مى كند كه روزش به هدر رفته و عمرش در آن روز بيهوده تلف شده است؛ ١٠٨. سلطان موّاد غذايى را احتكار مى كند، ١٠٩. حقّ خويشاوندان پيامبر (خمس) به ناحق تقسيم مى شود و بدان قمار بازى و مى خوارگى مى كنند؛ ١١٠. با شراب درمان مى كنند و بدان بهبودى مى جويند؛ ١١١. مردم در مورد ترك امر به معروف و نهى از منكر و بى عقيدگى يكسان مى شوند؛ ١١٢. منافقان و اهل نفاق سر وصدايى دارند و اهل حق، بى سرو صدا و خاموش اند؛ ١١٣. براى اذان گفتن و نماز خواندن مزد مى گيرند؛ ١١٤. مسجد ها پراست از كسانى كه از خدا ترس ندارند و براى غيبت و خوردن گوشت اهل حق به مسجد مى آيند و در مساجد، از شراب مست كننده توصيف مى كند؛ ١١٥. شخص مست كه از خود تهى است، بر مردم پيش نمازى مى كند و به مستى او ايراد نمى گيرد و چون مست شود، گرامى اش مى دارند؛ ١١٦. هر كه مال يتيمان را بخورد، شايستگى او را مى ستايند؛ ١١٧. قاضيان به خلاف دستور خدا داورى مى كنند؛ ١١٨. زمام داران از روى طمع، خيانت كاران را امين خود مى سازند؛ ١١٩. ميراث (يتيمان) را فرمان روايان به دست افراد بد كار و بى باك نسبت به خدا داده‌اند، از آنها حق حساب مى گيرند و زمام آنها را رهاى مى سازند تا هر چه مى خواهند انجام دهند؛ ١٢٠. بر فراز منبرها، مردم را به پرهيزكارى دستو ر مى دهند، ولى خود گويندگان به آن دستور عمل نمى كنند؛ ١٢١. وقت نماز ها را سبك مى شمارند؛ ١٢٢. صدقه را به وساطت ديگران به اهل آن مى دهند و به خاطر رضاى خدا نمى دهند، بلكه از روى درخواست مردم و اصرار آنها مى پردازند؛ ١٢٣. تمام همّ و غمّ مردم، شكم و عورتشان است، باكى ندارند كه چه بخورند و با چه آميزش كنند؛ ١٢٤. دنيا به آنها روى آورده است؛ ١٢٥. نشانه هاى حق كهنه گشته است».

امام صادق (ع) پس از پيش بينى اين حوادث، خطاب به راوى فرمود: «در چنين زمانى مراقب خود باش. نجات خود را از خداوند بخواه (فرج نزديك است) و بدان كه مردم با اين نافرمانى ها سزاوار عذاب اند. اگر عذاب بر آنها فرود آمد و تو در ميان آنها بودى، بايد به سوى رحمت حق بشتابى تا از كيفرى كه آنها به واسطه سرپيچى از فرمان خدا مى بينند، بيرون بيايى. «. بدان كه خداوند پاداش نيكوكاران را ضايع نمى گرداند: «إِنَّرَحْمَتَ اللَّهِ قَرِيبٌ مِنَ الْمُحْسِنِينَ».[١]

پى نوشت:

[١]. الكافى، ج ٨، صص ٣٦- ٤٢، ح ٧، بحارالانوار، ج ٥٢، صص ٢٥٤، ٢٦٠.