تجربيات و شواهد تاريخى حاكى از آن است كه هرگاه بين امّت‌هاى گذشته نوع خاصّى از فساد و گناه رو به فزونى مى‌نهاد، خداوند بر آنان عذابى مخصوص را فرو مى‌فرستاد. اينك كه امّت‌هاى آخرالزّمان به انواع فسادها، گناهان، سركشى‌ها و ستمگرى‌ها روى آورده و از آفريننده هستى غافل گشته‌اند، انتظار مى‌رود به عذاب‌ها و بلاهاى گوناگون آسمانى و زمينى دچار گردند؛ چنان‌كه گذشتگان دراين‌باره گفته‌اند: «زمانى مى‌رسد كه هر چهار عنصر (آتش، باد، آب و خاك) به انسان ضرر مى‌رسانند».

در اساطير هند، از نابودى پايانى آفرينش، همراه با علائمى دهشت‌بار سخن به ميان آمده است كه به اعتقاد نگارنده، با بروز بلاياى طبيعى در دوره آخرالزّمان مربوط مى‌باشد: «پس از صد سال خشك‌سالى و قحطى، هفت خورشيد بر آسمان پديدار مى‌گردد و همه آب‌ها را مى‌خشكاند. آتش و در پى آن، باد سراسر زمين را جارو مى‌كشد و زمين و جهان زيرين را ويران مى‌سازد. بر آسمان ابرهايى چون پيل نمايان و تندر غرّيدن مى‌گيرد، دوازده سال پى در پى باران مى‌بارد و همه جهان را در خود غرق مى‌كند».[١]

سيسرون،[٢] در كتاب «در ماهيت خدايان» از بالبوس، سخن‌گوى مكتب رواقى‌[٣] چنين نقل مى‌كند: «فلاسفه مكتب ما بر اين باورند كه تمامى جهان در آتش خواهد سوخت و اين حادثه در آخرالزّمان روى مى‌دهد ... سپس از اين آتش الوهى، جهان جديدى زاده مى‌شود و از نو با شكوه و جلال پديدار مى‌گردد».[٤]

در كتاب «الدر ادا»[٥] كه برگرفته از اساطير كهن ملّت‌هاى شمال اروپاست، به سروده‌اى ارزشمند از بانويى خردمند برمى‌خوريم كه به بلاياى دوره آخرالزّمان اشاره دارد: «خورشيد به تيرگى مى‌گرايد و زمين در دريا غرق مى‌شود، و ستارگان داغ از آسمان فرو مى‌افتند، و آتش تا به آسمان زبانه مى‌كشد، آنگاه ملكوتى نو و زمينى نو، با زيبايى شگفت‌انگيز دوباره متجلّى مى‌شود، و خانه‌ها سقفى از طلا مى‌يابند، و كشتزارها ميوه‌هاى رسيده مى‌دهند و شادى ابدى بر همه جا سايه مى‌گسترد.[٦]

در متون زرتشتيان آمده است: «... زمين‌لرزه بسيار