ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٣٦ - زلزله
زياد شود».[١]
طبق اين روايت، در صورت افزايش پليدى و تباهى در ميان مردم، اگر بلايى نازل شود، انسانهاى شايسته و پرهيزكار نيز از آسيبهاى آن در امان نخواهند بود و بنا بر مثل معروف: «آتش چو برافروخت، بسوزد تر و خشك».
بنابراين، پيشنهاد مىكنيم، در چنين وضعيتى، انسانهاى خوب، ضمن انجام تكليف فردى و اجتماعى خود، تا حدّ امكان، از مردمان بد كناره گيرند. نيز به همه مؤمنان و منتظران ظهور امام مهدى (ع) توصيه مىكنيم، ضمن پناه بردن به درگاه خداى متعال، از خواندن دعاهاى حفظ و دادن صدقات و كمكهاى مالى به نيازمندان دريغ نورزند.
بلاهاى يكباره و تدريجى
بلاها و عذابهايى كه خداوند بر سرزمينها و آدميان فرو مىفرستد، به طور كلّى، به دو دسته تقسيم مىشوند:
١. بلاهاى يكباره و بزرگ كه ناگهان در سطحى گسترده نازل مىشوند؛ نظير زلزلهها و سيلهايى كه در سالهاى اخير هزاران انسان را به كام مرگ كشانده است.
٢. بلاهاى تدريجى و كوچك كه در طى زمانى طولانى و اندك اندك، گريبانگير مردمان مىشوند. در حديثى كه امام على (ع) از پيامبر اسلام (ص) روايت كردند، به برخى بلاهاى تدريجى كه امّتهاى معاصر به آنها مبتلايند، اشاره شده است: «هرگاه خداى عزّوجلّ بر سرزمينى خشم گيرد و در آنجا عذابى فرو نفرستد، قيمتهايش بالا رفته، عمرهايش كوتاه شده، بازرگانانش سود نبرده، ميوههايش پاكيزه (سالم و خوشمزه) نشده، رودهايش پر آب نگشته، بارانهايش نباريده و بدان آنها بر آن ديار چيره مىشوند».[٢]
سالهاى پربلا
از متون باستانى و روايات اسلامى چنين برمىآيد كه در دوره آخرالزّمان، پيش از خروج دجّال، جهانيان با سه سال سخت و پر بلا روبهرو خواهند شد. در منابع زرتشتيان آمده است: «در پايان هزاره هوشيدر بامى، ديوى مهيب به نام «ملكوش»[٣] زمستانى سخت و ترسناك پديد مىآورد و در مدّت سه سال، سراسر گيتى را با برف و باران و تگرگ و باد سرد و طوفان ويران مىسازد و مردمان و جانوران و ديگر موجودات روى زمين را نابود مىكند».[٤] پيامبر اسلام (ص) نيز دراينباره فرموده است: «... بىگمان، پيش از خروج دجّال، سه سال سخت خواهد بود كه در آنها، گرسنگى شديد دامنگير مردم مىشود ...».[٥]
براى آنكه به آغاز و پايان اين دوره كوتاه سه ساله پى بريم، مىبايست به سخنى از امام باقر (ع) توجّه كنيم: «هرگاه عبّاسى به خراسان رسد، گيسوى سختىآور[٦] در مشرق طلوع مىكند. نخستين بار كه طلوع كرد، براى نابودى قوم نوح بود، هنگامى كه خدا غرقشان كرد. در زمان ابراهيم (ع)، آنگاه كه او را در آتش افكندند و زمانى كه خداوند فرعون و همراهانش را نابود ساخت و هنگامى كه يحيى پسر زكريا كشته شد، طلوع كرد. پس هرگاه آن را ديديد، از شرّ فتنهها به خدا پناه بريد. طلوع اين ستاره پس از پس گرفتن خورشيد و ماه خواهد بود. سپس [بنى عبّاس] درنگ نمىكنند تا آنكه ابقع در مصر آشكار شود».[٧]
زلزله
نخستين بلاى طبيعى از حيث تعداد وقوع و مخرّب