ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٣٨ - خسف؛ فرو رفتن زمين
از امام صادق (ع) روايت شده است: «سال پيروزى، فرات سرريز مىشود؛ به گونهاى كه وارد كوچههاى كوفه مىگردد».[١] گفتنى است، گرچه طغيان آب فرات ممكن است بر اثر بارندگى زياد روى دهد، مىتواند نتيجه شكسته شدن سدهايى باشد كه كشور تركيه براى ذخيرهسازى آب بر روى اين رودخانه بسته است. امام على (ع) هنگام بازگشت از جنگ جمل، ضمن سخنرانى براى مردم بصره، غرق شدن اين شهر را پيشبينى فرموده است: «... گويا به منطقه شما (بصره) مىنگرم، در حالى كه آب آنجا را فرا گرفته است؛ به گونهاى كه از آن جز كنگرههاى مسجد ديده نمىشود؛ انگار سينه پرندهاى است بر ژرفاى دريا ...».[٢]
نوستراداموس در نامه به پسرش، از بروز طوفانهايى بزرگ و گسترده، پيش از ظهور منجى، خبر داده است: «قبل از آنكه انقلاب جهانى شود، طوفانهايى شبيه طوفان نوح مىشود، و طغيانهاى آب چنان عظيم خواهد بود كه ديگر زمينى از آب بيرون نخواهد ماند».[٣] پژوهشگران معتقدند زياد شدن دماى كره زمين، علاوه بر در پى داشتن فاجعههاى زيستمحيطى، باعث ذوب شدن تودههاى بزرگ يخهاى قطبى و يخچالهاى طبيعى و در نتيجه افزايش و بالا آمدن سطح آب رودها و درياها مىشود. بنابراين، در سالهايى نه چندان دور، مىبايست شاهد زير آب رفتن بسيارى از جزاير و سواحل در مناطق مختلف جهان باشيم كه جزيره ايرلند و برخى شهرهاى بزرگ اروپايى از آن جملهاند. نوستراداموس در يكى از رباعىهايش مىگويد: «بريتانياى كبير، شامل انگلستان را سيل بلندى از آب فراخواهد گرفت».[٤]
طوفان و گردباد
طوفان و گردباد از جمله بلاهاى طبيعىاند كه در سالهاى اخير، آسيبها و خسارتهاى زيادى به مناطق مختلف جهان، خصوصاً شهرهاى ساحلى اروپا و امريكا، وارد ساختهاند و اين وضعيت همچنان ادامه دارد. خطرناكترين طوفانها و گردبادها آنهايىهستند كه در ساحل درياها يا در مصبّ رودخانههاى بزرگ رخ مىدهند و آب را به شكل كوههايى از امواج بلند درمىآورند و با شدّت به سوى ساحل مىرانند. اين امواج سهمگين تا عمق ساحل پيش مىروند و هرچه را كه بر سر راهشان قرار بگيرد، در هم شكسته، نابود مىسازند. طوفانها و گردبادهاى تند، هرگاه در سواحل شنى يا بيابانهاى شنزار بوزند، قادرند حجم انبوى از گرد و خاك و شن را با خود جابهجا كنند.
در احاديث اسلامى به بروز بادهاى خطرآفرين و طوفانهاى ويرانگر در دوره آخرالزّمان اشاره شده است. حسن بصرى به همشهريانش چنين مىگويد: «بادى زرد از سوى قبله (جنوب غربى) به سوى شما مىآيد. سه روز و دو شب ادامه دارد تا آنجا كه شب از شدّت زردى مانند روز روشن شود و غرق شدن بصره در پى آن خواهد بود ...».[٥] نيز حذيفه بن يمان از رسول خدا (ص) روايت كرده است: «... خرابى چين با شن خواهد بود ...».[٦]
كارشناسان هواشناسى چين در اوايل فروردين ١٣٨١، درباره بروز طوفانهاى شن در منطقه آسيا و پيامدهاى زيانبارش هشدار دادند. البتّه خراب شدن سرزمينها به وسيله گل و لاى بر جاى مانده از سيلاب نيز مىتواند از مصاديق خرابى با شن باشد. همچنين امام على (ع) درباره نقش اين بلاى طبيعى در آخرالزّمان مىفرمايد: «امّا سجستان ... در آخرالزّمان شن بر اين سرزمين چيره مىشود و آن را بر ساكنانش ويران مىسازد».[٧]
خسف؛ فرو رفتن زمين
فرو رفتن زمين در خود يا در آب، از جمله بلاهاى دهشتانگيزى است كه در آخرالزّمان دامنگير مردم مىشود. اين حادثه بر اثر عواملى گوناگون چون زلزله، سيل و طوفان روى مىدهد. در احاديث اسلامى از فرو رفتن زمين در برخى مناطق، مانند خراسان، بصره، بغداد، مصر و شام، ياد شده است، كه سه تاى آنها مهمترند.
خداى متعال در شب معراج، به پيامبر اسلام (ص) درباره ظهور امام مهدى (ع) و حوادث مرتبط با آن، چنين مىفرمايد: «... در آن هنگام سه فرو رفتن خواهد بود: فرو رفتنى در مشرق، فرو رفتنى در جزيرةالعرب ...».[٨] طبق روايات اسلامى، فرو رفتن زمين در جزيرة العرب، اندكى پيش از قيام امام مهدى (ع)، در بيداء- بيابانى ميان مكّه و مدينه- روى مىدهد و از پيشگويىهاى نوسترآداموس چنين برمىآيد كه فرو رفتن زمين در مشرق، در شرق دور، فرو رفتن زمين در مغرب، در بخشهايى از اروپا و آسياى صغير خواهد بود.
پيشگوى فرانسوى، با بهرهگيرى از احاديث اسلامى، علم نجوم و ديگر دانشها، دو رباعى ارزشمند سروده است:
مرّيخ، عطارد و نقرهاى (ماه) با هم قرين مىشوند؛
خشكسالى سختى به سوى جنوب،
از ژرفاى آسيا خبر از زمينلرزهاى خواهد بود؛
سپس كورنتوس و افسوس دچار آشفتگى مىگردند.[٩]