ماهنامه موعود
(١)
شماره يكصد و دوم
٣ ص
(٢)
فهرست
٣ ص
(٣)
اين است آخرالزّمان!
٤ ص
(٤)
بذرهاى مرگ
٨ ص
(٥)
انبار قيامت!
٨ ص
(٦)
سهام داران انبار قيامت
٩ ص
(٧)
شب نيمه شعبان شب برات
١٠ ص
(٨)
شب نيمه شعبان
١١ ص
(٩)
اشارات شاعران
١١ ص
(١٠)
شب برات در تفاسير
١٣ ص
(١١)
نام هاى شب نيمه شعبان
١٤ ص
(١٢)
«صلوة الخير» در شب نيمه شعبان
١٤ ص
(١٣)
شب قدر
١٥ ص
(١٤)
ليلة القدر اهل بيت (ع)
١٦ ص
(١٥)
ليله القدر الفرقانى
١٦ ص
(١٦)
راز همتايى شب ميلاد امام زمان (ع) با شب قدر
١٧ ص
(١٧)
آداب و آيين شب نيمه شعبان
١٧ ص
(١٨)
يك پرسش و پاسخ
١٨ ص
(١٩)
گلستانه
٢٠ ص
(٢٠)
دو رباعى مهدوى
٢٠ ص
(٢١)
اباالفضل (ع)
٢١ ص
(٢٢)
آغاز گل، فصل لبخند
٢١ ص
(٢٣)
ميلاد امام سجّاد (ع)
٢٢ ص
(٢٤)
در كجاى انتظار ايستاده ام؟!
٢٢ ص
(٢٥)
عمرى به انتظار نشستم
٢٣ ص
(٢٦)
ملاحظاتى در بررسى اخبار آخر الزّمان
٢٤ ص
(٢٧)
1 مفهوم و مصداق آخر الزّمان
٢٥ ص
(٢٨)
2 معنى نزديك به ظهور
٢٥ ص
(٢٩)
3- تعريف اخبار آخرالزّمان
٢٦ ص
(٣٠)
4- تعريف اخبار
٢٦ ص
(٣١)
5- ارزش خبر
٢٦ ص
(٣٢)
6- احراز راستى خبر
٢٦ ص
(٣٣)
7- سنديت و استناد خبر
٢٦ ص
(٣٤)
8- دلالت خبر
٢٧ ص
(٣٥)
9- عمل بر اساس اخبار
٢٨ ص
(٣٦)
10- دو نكته ضرورى
٢٩ ص
(٣٧)
دو سير شتابان در آخرالزمان
٣٠ ص
(٣٨)
عصر بلاهاى طبيعى
٣٤ ص
(٣٩)
افزايش بلاها
٣٥ ص
(٤٠)
علّت افزايش بلاها
٣٥ ص
(٤١)
فراگير شدن بلاها
٣٥ ص
(٤٢)
بلاهاى يكباره و تدريجى
٣٦ ص
(٤٣)
سال هاى پربلا
٣٦ ص
(٤٤)
زلزله
٣٦ ص
(٤٥)
سيل
٣٧ ص
(٤٦)
طوفان و گردباد
٣٨ ص
(٤٧)
خسف؛ فرو رفتن زمين
٣٨ ص
(٤٨)
رانش زمين
٣٩ ص
(٤٩)
خشك سالى
٣٩ ص
(٥٠)
آتش
٣٩ ص
(٥١)
دوران مرگ و مير
٤٠ ص
(٥٢)
آمار مرگ و مير انسانى
٤٠ ص
(٥٣)
كاهش جمعيت جهان
٤٠ ص
(٥٤)
نشانه هاى عمومى آخرالزّمان
٤٢ ص
(٥٥)
عصر جنگ ها
٤٦ ص
(٥٦)
عقل و آخرالزّمان
٤٨ ص
(٥٧)
تهذيب نفس در عصر غيبت
٥٣ ص
(٥٨)
مراتب انتظار فرج
٥٤ ص
(٥٩)
1 انتظار در جهت گشايش امور شخصى
٥٤ ص
(٦٠)
2 انتظار جهت گشايش در امور مؤمنان
٥٥ ص
(٦١)
3 انتظار در جهت گشايش امور آحاد انسانى
٥٥ ص
(٦٢)
4 انتظار جهت گشايش امور جامدات، گياهان و حيوانات
٥٥ ص
(٦٣)
5 انتظار جهت گشايش امر انبيا و اوليا
٥٥ ص
(٦٤)
6 انتظار جهت گشايش در امور آل محمد (ص)
٥٥ ص
(٦٥)
7 انتظار جهت گشايش امور ملكوتيان
٥٦ ص
(٦٦)
8 انتظار جهت گشايش در امور امام زمان (ع)
٥٦ ص
(٦٧)
امام حاضر و ناظر
٥٧ ص
(٦٨)
نماز استغاثه به امام زمان (ع)
٥٨ ص
(٦٩)
سخنان ماندگار
٦٠ ص
(٧٠)
به حدّى مجذوب شدم كه نزديك بود، مسلمان شوم!
٦٠ ص
(٧١)
زيارت اهل بيت (ع) و آثار آن
٦٠ ص
(٧٢)
خيال مى كنيد ما از حال شما مطلع نيستيم؟!
٦١ ص
(٧٣)
ما به اهل بيت (ع) محتاجيم، نه آنها به ما
٦١ ص
(٧٤)
خود را مريض نمى دانيم وگرنه علاج آسان است!
٦١ ص
(٧٥)
برترين مردم روزگار
٦٢ ص
(٧٦)
كسب آمادگى براى ظهور حجّت حق
٦٥ ص
(٧٧)
داستان دلدادگى
٦٦ ص
(٧٨)
از نگاه عالمان
٦٧ ص
(٧٩)
تشرّف اوّل؛ احترام به سادات
٦٧ ص
(٨٠)
تشرّف دوم؛ آماده شدن مقدّمات زيارت كربلا
٦٨ ص
(٨١)
تشرّف سوم؛ دوستان ما ناراحت نيستند
٦٨ ص
(٨٢)
تشرّف چهارم؛ شيعيان ما، به اندازه آب خوردنى ما را نمى خواهند
٦٩ ص
(٨٣)
تشرّف ششم؛ امام زمان (ع) در صحراى عرفات
٦٩ ص
(٨٤)
نكته هايى برگرفته از تشرّفات مرحوم فشندى
٧١ ص
(٨٥)
روزى كه دنيا به آخر رسيد
٧٢ ص
(٨٦)
اميدهاى آخرالزّمان
٧٨ ص
(٨٧)
شمار گرسنگان جهان از مرز يك ميليارد نفر گذشت
٧٩ ص

ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٤٠ - كاهش جمعيت جهان

آتشين در زمان حاضر، همه نشان‌دهنده اين واقعيت‌اند كه ما اكنون در دوران «آتش- آفتاب» قرار گرفته‌ايم؛ عصرى كه با همه‌سوزى‌اى بزرگ، كه نتيجه كاربرد سلاح‌هاى هسته‌اى در جنگ جهانى سوم است، پايان مى‌يابد.

دوران مرگ و مير

از روايات و متون كهن چنين برمى‌آيد كه بسيارى از مردم آخرالزّمان، در سال‌هاى قبل از ظهور منجى، براثر قحطى‌ها و گرسنگى‌ها، بلاياى طبيعى، جنگ‌ها و بيمارى‌هاى واگير، مثل وبا و طاعون، از بين مى‌روند و عصر عدالت را درك نمى‌كنند. امام على (ع) فرمود: «... مرگى شتابان و فراگير مردمان را مى‌ربايد؛ به طورى كه مرد صبح سالم است، در حالى كه شب دفن مى‌گردد و شب زنده است، در حالى كه صبح مى‌ميرد ...».[١] پيامبر اسلام (ص) مى‌فرمايد: «از نشانه‌هاى نزديك شدن زمان ظهور ... آن است كه مرگ ناگهانى پديدار شود».[٢] نيز از آن حضرت روايت شده است: «هرگاه زنا زياد گردد، مرگ ناگهانى فراوان مى‌شود».[٣]

گفتنى است، زياد شدن گناهان، بلاياى طبيعى، جنگ‌ها، تصادمات جادّه‌اى، فشارهاى روحى و جسمى، آلودگى آب و هوا، كم‌تحرّكى، سوء تغذيه و مصرف غذاهاى نامناسب از مهم‌ترين عوامل افزايش مرگ‌هاى ناگهانى و زودرس در ميان مردم دوره آخرالزّمان است.

آمار مرگ و مير انسانى‌

گرچه آمار تلفات انسانى در روايات مختلف ذكر شده است، ولى همه آنها بر زياد بودن مرگ و مير دلالت دارند و بنا بر مثل معروف: «كشته از بس كه زياد است، كفن نتوان كرد».

الف- نابودى دو سوم مردم: امام على (ع) مى‌فرمايد: «مهدى خروج نمى‌كند مگر آنكه يك سوم مردم كشته شوند و يك سوم بميرند و يك سوم باقى بمانند».[٤] در كتاب مقدّس مى‌خوانيم: «و خداوند مى‌گويد كه در تمامى زمين، دو حصّه منقطع شده، خواهند مُرد و حصّه سوم در آن باقى خواهند ماند»[٥]

طبق مدارك ياد شده، اگر ظهور منجى در زمان حاضر روى دهد كه جمعيت جهان از مرز ٦ ميليارد نفر گذشته است، مى‌بايست شاهد نابود شدن حدّاقل ٤ ميليارد انسان باشيم.

ب- نابودى پنج هفتم مردم: از امام صادق (ع) روايت شده است: «پيشاپيش قائم (ع) دو مرگ، يكى سرخ و ديگرى سفيد، وجود دارد كه در نتيجه آن دو، از هر هفت نفر، پنج تن مى‌ميرند. مرگ سرخ شمشير و مرگ سفيد طاعون است».[٦] به گفته يكى از دانشمندان معاصر، گويا در اين حديث، «شمشير» كنايه از سلاح‌هاى خونريز و «طاعون» اشاره به سلاح‌هاى ميكروبى و شيميايى است.

ج- نابودى نُه دهم مردم: در روايتى از امام صادق (ع) به بيشترين مقدار تلفات انسانى اشاره شده است: «اين امر (ظهور) واقع نمى‌شود مگر آنكه نُه دهم مردم از بين بروند».[٧] در متون كهن زرتشتيان، ضمن ارائه آمار نُه دهم تلفات انسانى، بهاين نكته اشاره شده كه بيشترين مقدار تلفات در نيمكره شمالى زمين روى مى‌دهد و اين، مطلبى است كه منابع اديان ديگر نيز آن را تأييد مى‌كنند. بيشتر مردم جهان، دولت‌هاى استكبارى و سلاح‌هاى كشتار جمعى هم در همين بخش از كره زمين مستقر و متمركزند و اينك متن مورد نظر: «از [هر] ده [تنِ‌] اين مردم، نُه [تن‌] در سوى اباختر[٨] نابود شوند».[٩]

گفتنى است، اختلافى كه در متون كهن در آمار تلفات انسانى ديده مى‌شود، ظاهراً ناشى از شدّت و ضعف قحطى‌ها و گرسنگى‌ها، بلاياى طبيعى، جنگ‌ها و بيمارى‌ها در مناطق مختلف است و به طور طبيعى در برخى جاها كشته‌ها بيشتر و در بعضى مكان‌ها كمتر است. البتّه رقم دو سوم و پنج هفتم از حيث عدد و آمار بسيار به هم نزديك‌اند و مشهور در روايات نيز از بين رفتن همين مقدار از مردم كره زمين است، امّا از بين رفتن نُه دهم مردم، به منطقه يا مناطق خاصّى از جهان مربوط مى‌باشد.

همچنين شايسته يادآورى است، تلفات زياد و فجايع، بزرگ انسانى كه در روايات به آن اشاره شده و در تاريخ بى‌سابقه مى‌باشد، تنها در زمان ما امكان وقوع مى‌يابد؛ زيرا از طرفى بشر با ارتكاب بدترين گناهان و وارد ساختن بيشترين آسيب‌ها به طبيعت، زمينه بروز بزرگ‌ترين بلاهاى طبيعى را فراهم آورده است و از سويى دست به توليد و انباشت سلاح‌هاى كشتار جمعى خطرناكى زده است كه برخى از آنها قادرند چندين برابر كره زمين را ويران سازند. البتّه سرعت ارتباطات و قدرت جابه‌جايى نظامى در اين عصر نيز سبب گسترش جنگ و كشتار به تمام نقاط جهان خواهد شد.

كاهش جمعيت جهان‌

با توجّه به افزايش روزافزون جمعيت كنونى كره زمين‌