نكته نمى تواند بدون اشاره بگذرد وآن را فروتنانه به شيفتگان امام عصر (ع) ياد آورى نكند و آن اينكه: شب نيمه شعبان، شب زيارتى سيّد الشّداء (ع) است. سيّد بن طاووس در «اقبال الاعمال» در بيان فضيلت زيارت امام حسين (ع) در شب نيمه شعبان مى نويسد: ابوحمزه ثمالى نقل كرده است كه از امام سجّاد (ع) شنيدم كه مى فرمود: «هر كس دوست دارد كه با ١٢٤ هزا رپيامبر مصافحه كند (دست بدهد)، در شب نيمه شعبان به زيارت امام حسين (ع) برود، زيرا در آن شب، فرشتگان و ارواح پيامبران براى زيارت آن حضرت از خدا اجازه مى گيرند و خداوند به آنان رخصت مى دهد. خوشا به حال كسى كه با پيامبران مصافحه نمايد و آنان نيز با او مصافحه كنند».

همچنين امام صادق (ع) فرمود: «وقتى كه اوّل شعبان فرا مى رسد، منادى اى از عرش ندا در مى دهد: اى كسانى كه به زيارت امام حسين (ع) آمده ايد، مبادا شب نيمه شعبان، از زيارت آن حضرت دست بداريد. اگر مى دانستيد كه چه [اسرار و بركاتى‌] در آن نهفته است، سالى ديگر در كنار آن حضرت مى مانديد تا شب نيمه شعبان سال آينده را دريابيد».

سيد بن طاووس در سرّ ثواب فراوان زيارت سيّد الشّهدا (ع) در چنين شبى، مى آورد: «تسليم [محض‌] بودن سالار شهيدان در برابر فرمان خدا، آنگاه كه به شهادت فراخوانده شد و جان عزيز خود را- خالصانه- تقديم كرد، تقديم كرد، از امورخارق العاده است، زيرا آن حضرت به واسطه اطّلاع دادن جدّ و پدر بزرگوارش (ع) به تفصيل از حوادث هولناك آينده آگاه بود. بنابراين هر اندازه كه خداوند آن حضرت ببخشد و عطا كند و همچنين هر اندزه كه آن حضرت براى زائران خود، از خداوند درخواست كند، باز هم نزد خداى اندك است، چون خداوند ذاتا و به خودى خود، قادر، رحيم و كريم است و هر قدر كه ببخشايد، عطايايش كاستى نيافته، بلكه افزونى هم مى يابد».[١]

مرحوم ملكى تبريزى نيز در «مراقبات»، رمز و راز اين پاداش فراوان را اين گونه توضيح مى دهد: «بنده بايد در اين شب بينديشد كه چرا خداوند متعال اين همه ثواب هاى سترگ و پاداش هاى بزرگ براى زيارت سيّد الشّهدا (ع) قرار داده است، به گونه اى كه در روايات آمده است كه: «زيارت امام حسين (ع) در چنين شبى، مانند زيارت خداوند در عرش مى باشد» البتّه همه نمى توانند به علّت اين امر پى برند، حتّى علّامه عالى مقدار آيت الله سيّد مهدى بحر العلوم (ره) نيز سبب را از شيخ و عارف بزرگ، شيخ حسن معروف به نجف مى پرسد.

يك پرسش و پاسخ‌

روزى سيّد از شيخ مى پرسد: «چرا در روايات اين همه پاداش براى زائران و سوگواران سيّد الشّهداء (ع) وارد شده است؟ آخر عقل چگونه اين همه پاداش را براى اين اعمال كم بهاو كوچك بپذيرد؟» شيخ پاسخ مى دهد: «امام حسين (ع) با تمام مقام ها و فضايلى كه داشت مخلوق محتاج و بنده كوچك خدا بود. امّا با اين حال، همه هستى و تمام وجود خود را از مقام، مال، آبرو، برادران، فرزندان و ... گرفته تا جان و بدن خود را براى دوستى و رضاى خدا داد. حال اگر خداوند همه دارايى خود را به امام حسين (ع) بدهد، زياد باشد». سيد به اين پاسخ قانع شد و فرمود: «نيكو جوابى بود».[٢]

سخن را با توصيه اى از سيّد اهل مراقبه، ابن طاووس، به پايان مى بريم و از همگان در اين شب شريف التماس دعا داريم: «وقتى نيمه شعبان به پايان خود رسيد، اعمال خود را به معصومى كه واسطه ميان تو و خدايت در برآوردن حاجت و آرزوهايت مى باشد- يعنى اما عصر (ع)- بسپار و به او توسّل كن! و با توجّه به ايشان، به آستان خدا روى آور تا عبادت هاى تو را بدون كاستى و همراه با گذشت و مغفرت به خداوند بسپارد و درهاى قبولى اعمال را گشاده و كردارت را در درجات برتر بالا ببرد ...».[٣]

پى نوشت ها:

[١]. ديوان حافظ.

[٢]. دايرةالمعارف تشيع، ج ٩، ص ٥٩١.

[٣]. موسوى اصفهانى، سيد محمّ دتقى، ابواب الجنّات، ص ٥٧٠.

[٤]. سيد بن طاووس، اقبال االعمال، ترجمه محمّد روحى، ج ٢، صص ٨٦١- ٨٦٢.

[٥]. ابوريحان بيرونى، التّفهيم، ص ٢٥٢.

[٦]. رامپورى، غياث الدّين غياث اللغات، به اهتمام منصور ثروت، صص ٥٠٣- ٥٠٤.

[٧]. خرّمشاهى، بهاءالدّ ين، حافظ نامه، ج ١، ص ٦٧٢.

[٨]. غياث اللغات، ص ٥٠٤.

[٩]. مولوى، جلال الدّين، ديوان شمس، به تصحيح عزيزالله كاسب، ص ٢٥٢.

[١٠]. همان، ص ٤٩٨.

[١١]. ديوان سنايى.

[١٢]. كليات سعدى، بخش قصايد، محمّدعلى فروغى، ص ٣٠.