آقايى از مدرسين مى‌گفت: هر وقت ابتلا و همّ و حزنى در نجف به من دست مى‌داد، غسل و طهارت مى‌نمودم و به حرم مى‌رفتم. گويا به حضرت امير (ع) پناه مى‌بردم و براى ابتلا و همّ و حزن من راه چاره و علاجى مشخص مى‌شد. حضرت اميرالمؤمنين (ع) و نيز هر كدام از ائمه اطهار (ع) نسبت به قاصدان و مجاوران و زائران مانند پدر مهربان نسبت به اولادش مى‌باشند. آقاى ديگرى مى‌گفت: هر وقت گرفتار و مهموم و مغموم مى‌شوم، در ايوان طلاى حضرت اميرالمؤمنين (ع) مى‌نشينم و به بارگاه آن حضرت نگاه مى‌كنم و همّ و غم يا گرفتارى‌ام رفع مى‌شود. در توسلات به حضرات معصومان (ع) به بعضى نقدا چيزى مى‌رسد و گرفتارى آنها رفع مى‌شود، ولى بعضى ديگر بدون اينكه به آنها چيزى برسد، آسوده مى‌شوند و با خيال راحت برمى‌گردند. آقاى ديگرى مى‌گفت: مدّت‌ها به فقر و گرفتارى مبتلا بودم، چهل روز به امام زمان (ع) متوسل شدم و به آن حضرت عريضه نوشتم و در آب جارى انداختم، روز آخر صدايى شنيدم كه مرا با نام و نام پدر خواند و گفت: «خيال مى‌كنيد ما از حال شما مطلع نيستيم»؟! بدون اينكه چيزى بدهد. آن صدا، سوز دل مرا آرام كرد، مثل اينكه آب روى آتش بريزيد.

ما به اهل بيت (ع) محتاجيم، نه آنها به ما

ما خيال مى‌كنيم كه معصومان (ع) به زيارت ما محتاجند. در ايام اربعين، كربلا پر از دسته‌جات شيعيان عراق از طوايف مختلف عرب‌ها و كردها مى‌شد كه يكى از آنها را در ايام سال نمى‌ديديم و در شعرهايشان از خاندان مرتضى (ع) تجليل و به آنها اظهار محبّت و مودّت مى‌كردند. اشخاص و جماعت‌هاى متعدّد از سرتاسر عراق، هر دسته از ناحيه‌اى و در پيش هر جمعيت مرشد پيرى بود كه به دنبال او مى‌رفتند. امام حسين (ع) مى‌خواهد بگويد: من به شما احتياج ندارم، شما به ما خاندان محتاجيد، چنان كه خداوند سبحان مى‌فرمايد: «وَرَبَطْنا عَلى‌ قُلُوبِهِمْ إِذْ قامُوا فَقالُوا؛[١] و دل‌هايشان را استوار كرديم كه برخاستند و گفتند: ...». همچنين مى‌فرمايد: «قُلْلا تَمُنُّوا عَلَيَّ إِسْلامَكُمْ بَلِ اللَّهُ يَمُنُّ عَلَيْكُمْ أَنْ هَداكُمْ لِلْإِيمانِ‌؛[٢] بگو اسلامتان را بر من منّت ننهيد، بلكه اين خداست كه بر شما منّت نهاد و به ايمان رهنمون گردانيد». ما بايد متشكر و ممنون باشيم كه خداوند منّان نعمت ولايت و مودّت آنها را به ما عطا فرموده است.

خود را مريض نمى‌دانيم وگرنه علاج آسان است!

خود را مريض نمى‌دانيم و گرنه علاج آسان است. در روايت آمده است: امام حسين (ع) در گوش مردى چيزى فرمود، بعد از جدايى فوراً تمام موى سر آن مرد سفيد شد. با اين حال، ما خود را در عداد عباد الرّحمن مى‌شماريم، غافل از اينكه تمام اعضا و جوارح انسان فرداى قيامت براى كارهايى كه انجام داده است، شهادت مى‌دهند: «الْيَوْمَنَخْتِمُ عَلى‌ أَفْواهِهِمْ وَ تُكَلِّمُنا أَيْدِيهِمْ وَ تَشْهَدُ أَرْجُلُهُمْ بِما كانُوا يَكْسِبُونَ‌؛[٣] امروز بر دهانشان مهر مى‌نهيم و دست‌هايشان با ما به سخن مى‌آيند و پاهايشان به آنچه كه انجام مى‌دادند، شهادت مى‌دهند». امروز بشر در فكر ضبط صداى حضرت داوود (ع) است، غافل از اينكه ملائكه از عمل خود او عكس‌بردارى مى‌كنند، بلكه گفتار و صداى او را نيز ضبط مى‌نمايند.

پى‌نوشت‌ها:

[١]. سوره كهف، آيه ١٤.

[٢]. سوره حجرات، آيه ١٧.

[٣]. سوره يس، آيه ٦٥.