درودهاى هميشگى و بركات پاينده و كامل خدا، بر حجّت خدا و ولى او بر روى زمين و شهرهاى او و جانشين او بر آفريدگان او و بندگانش و بر نسل پاك نبوّت و باقى مانده عترت و برگزيدگان، حضرت صاحب‌الزّمان و آشكار كننده ايمان و آموزنده و تعليم‌گر احكام قرآن و پاك‌كننده زمين و نشردهنده عدل در طول و عرض (جهان) و حجّت قائم مهدى، امام منتظر پسنديده و فرزند پيشوايان پاك، وصى كه فرزند اوصياى پسنديده است، راهنماى معصومى كه فرزند امامان هدايت‌گر معصوم است.

سلام بر تو اى عزّتبخش مؤمنانى كه آنها را ضعيف شمرده و به ناتوانى وا داشته‌اند، سلام بر تو اى خواركننده كافران متكبر ستمگر؛ سلام بر تو اى مولاى من اى صاحب الزّمان؛ سلام بر تو اى فرزند رسول خدا؛ سلام بر تو اى فرزند اميرمؤمنان؛ سلام بر تو اى فرزند فاطمه زهرا سرور زنان جهانيان.

سلام بر تو اى فرزند امامان كه حجّت‌هاى معصوم بودند و اى رهبر و پيشواى تمام خلايق؛ سلام بر تو اى مولاى من؛ سلام كسى كه در ولايت براى تو اخلاص دارد (تنها ولايت و محبّت تو را دارد).

شهادت مى‌دهم كه همانا تو پيشواى هدايت شده و هدايت‌گرى از جهت گفتار و كردار و تو همان كسى هستى كه زمين را از عدل و داد پر خواهى كرد بعد از آنكه از جور و ستم پر شده باشد؛ پس خدا در ظهورت تعجيل كند و خروجت را آسان و زمان ظهورت را نزديك نمايد و ياران و ياوران تو را زياد گرداند و به آنچه به تو وعده داده است وفا كند، كه او را راستگوترين سخنگويان است (آنجا كه مى‌فرمايد:) مى‌خواهيم بر اهل ايمانى كه در زمين ضعيف شمرده شده‌اند منّت گذاشته و ايشان را پيشوايان خلق و وارثان زمين قرار دهيم».

اى مولاى من اى صاحب الزّمان، اى فرزند رسول خدا؛ حاجتم چنين و چنان است و به جاى «كذا و كذا» حاجت خود را ذكر نمايد، تو در مورد بر آورده شدن آن براى من (در پيشگاه خدا) شفاعت كن، كه من به شما براى رفع حاجتم روى آورده‌ام؛ چون مى‌دانم كه شما را به امر خودش اختصاص داد و براى اسرار خود برگزيد و به آن شأن و مقامى كه نزد خدا براى شما است و ارتباطى كه ميان شما و اوست از خدا بخواهيد كه خواسته‌هايم را بر آورده ساخته و دعايم را مستجاب گرداند و اندوهم را بر طرف سازد.

و هر چه دوست دارى، دعا كن و بخواه كه ان‌شاءالله بر آورده مى‌شود.[١]

علّامه شيخ محمود عراقى در كتاب «دارالسّلام»- كه در آن جريان كسانى ذكر شده است كه به ملاقات و عرض سلام خدمت امام زمان (ع)- مى‌فرمايد: اين عمل را خودم تجربه كرده و آثار عجيبى از آن مشاهده كرده‌ام، بعضى مى‌فرمايد: بعضى از علما از ياد دادن آن به نااهلان خوددارى مى‌كردند و از كارهايى بود كه در گرفتارى‌هاى بزرگ آن را تجربه كرده بودند.[٢]

ايشان در «دارالسّلام» مى‌فرمايد: به نظر مى‌رسد سوره «فتح» و «نصر» براى بعد از سوره «حمد» تعيين شده و فاضل معاصر آن را معين فرموده است و بعيد نيست كه انجام اين عمل در نيمه شب معين شده باشد؛ چون راوى در آن وقت مأمور به انجام شده بود و اطلاقى در كلام نيست تا غير آن وقت را هم شامل شود، لذا قدر متيقّن و آن وقت حتمى و يقينى همان نيمه شب است.

فاضل معاصر از قول كفعمى قبل از نماز و زيارت علاوه بر تعيين اين دو سوره، غسل را نيز افزوده است، هر چند در كتاب «مصباح الزائر» سوره معين نشده است.

بنابراين، آنچه از فرمايشات اين بزرگواران ظاهر مى‌شود اين است كه تعيين سوره‌ها و تعيين وقت گرچه اقوى نيست ولى به احتياط نزديك‌تر مى‌باشد و انجام دادن غسل شرط نشده گرچه آن هم مطابق با احتياط است.[٣]

پى‌نوشت‌ها:

[١]. سوره قصص (٢٨)، آيه ٥.

[٢]. مفاتيح الجنان، ص ١٧٧؛ الكلم الطيب، ص ٨٣.

[٣]. التحفة الرضوية، ص ١٣٤.

[٤]. دارالسّلام للعراقى، ص ١٩٧.