به عقيده شيعه، با توجّه به دلايل نقلى موجود، امامان معصوم (ع) بر اعمال و احوال همه آفريدگان خدا، چه در روى زمين و چه در آسمان ها و منظومه ها، آگاهى دارند.

رميله مى گويد: در زمان اميرالمؤمنين، على (ع) سخت بيمار شدم؛ تا آنكه در روز جمعه، قدرى احساس سبكى كردم. با خود گفتم بهتر از هر چيز اين است كه آبى بر روى خود بريزم و نماز را به جماعت و امامت حضرت امير المؤمنين (ع) اقامه كنم. همين كار را كردم. وقتى حضرت بالاى منبر رفت، حال من دوباره بد شد. وقتى امير المؤمنين على (ع) از مسجد برگشت و داخل جايى به نام «قصر» شد، من هم همراه ايشان داخل شدم. ايشان به من فرمود: «اى رميله! ديدم به خودت مى پيچيدى». گفتم: بلى، داستان بيمارى خود را براى ايشان تعريف كردم. ايشان فرمود: «اى رميله! هيچ مؤمنى بيمار نمى شود مگر اينكه ما هم به خاطر بيمارى او بيمار مى شويم و غمگين نمى شود مگر آنكه ما هم در غم او، غمگين مى شويم و دعايى نمى كند مگر آنكه به دعاى او آمين مى گوييم و سكوت نمى كند مگر آنكه ما برايش دعا مى كنيم».

گفتم: اى امير مؤمنان! فدايت گردم. اين مربوط به كسانى است كه با شما در اين مكان هستند. آن كسانى كه در اطراف زمين هستند، چطور؟ فرمود: «اى رميله! هيچ مؤمنى در شرق و غرب زمين از ما غايب نيست».[١]

وقتى چنين توجّهى از سوى امام عصر (ع) به مؤمنان وجود دارد، چه سعادتى بالاتر از اينكه انسان به جاى هر چيز، مراقب اعمال خود باشد وبراى تعجيل فرج خود آن حضرت دعا كند. بى شك، امام بسيار كريم تر از آن است كه ياد كنندگانش را فراموش كند. امام زمان (ع) در توقيع مباركشان به شيخ مفيد (ره) فرمودند:

«ما به آنچه بر شما مى گذرد احاطه علمى داريم و هيچ يك از خبرهاى شما از ما پوشيده نيست ... ما نسبت به رعايت حال شما «اهمال نمى كنيم و ياد كردن شما را فراموش نمى كنيم».[٢]

تا دل آشفته ام، شيفته روى توست‌		هر طرفى رو كنم، روى دلم سوى توست‌
به گرد بيت الحرام، طواف بر من حرام‌		اى صنم خوش خرام،[٣] كعبه من كوى توست‌
دل ندهم از قصور، به صحبت حُسن حور		بهشت اهل حضور، صحبت دلجوى توست‌
سوز و گذار جهان، از غم غمّازى ات‌		راز و نياز همه در خم ابروى توست‌[٤]