ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٣١ - سوار سبزپوش آفتاب

شب حكايت از دم ديدار كرد

باغ گلها را ز نو بيدار كرد

شب مسير گامهايش ديده بود

از بهار دامنش گل چيده بود

شب عبور سبز او در ياد داشت‌

در سكوتش غربت فرياد داشت‌

شب حكايت با دل مهتاب كرد

باغ چشمان مرا در خواب كرد

خواب ديدم من كه صحرا آتش است‌

از زمين تا سوى بالا آتش است‌

خواب ديدم دشت با چشمان رود

يك غزل اندوه با غم مى‌سرود

صد بيابان نى حكايت ساز كرد

قصه‌ها از دوريت آغاز كرد

اى سوار سبز پوش آفتاب‌

اى زلال عشق اى تفسير ناب‌

اى سجود عشق در محراب دل‌

اى گل مهتاب از رويت خجل‌

بى‌تو آنجا هيچ فريادى نبود

نغمه آبى دل شادى نبود

با كمال عشق تو لب تر كنم‌

ضجه‌هاى عشق را كمتر كنم‌

مانده ام تنها و بس خوابيده بخت‌

غم زده بر پاى من زنجير سخت‌

هان بيا زنجير پايم را ببين‌

آينه شو اشكهايم را ببين‌

مردمان تيره دل سنگم زدند

طعنه‌ها بر اين دل تنگم زدند

دستهايم را بريدند آنچنان‌

تا نجويم دستهايى مهربان‌

ظلم شد با ديده تنهاى من‌

تيغ بنهادند بر پاهاى من‌

سينه خيزان آمدم تا سوى تو

دشتها آكنده شد از بوى تو

گرچه دست و پاى من افكنده بود

ليك اما چشمهايم زنده بود

آمدم تا چشمهايم وا كنم‌

قامت رعناى تو پيدا كنم‌

هرچه ديدم غير تاريكى نبود

بين ما جز راه باريكى نبود

وه چه زيبا آمدى اى ماه من!

اى جواب نيمه شبها آه من‌