ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٢٩ - مهدى در قرآن
منتظر، عليه السلام، محقق مىشود.
در مورد عيسى بن مريم، عليهما السلام، و بازگشت او به دنيا در آخرالزمان و همچنين پيروى او از امام مهدى، عليه السلام، در قرآن كريم آمده است:
«وَ لَمَّا ضُرِبَ ابْنُ مَرْيَمَ مَثَلًا، إِذا قَوْمُكَ مِنْهُ يَصِدُّونَ. وَ قالُوا أَ آلِهَتُنا خَيْرٌ أَمْ هُوَ ما ضَرَبُوهُ لَكَ إِلَّا جَدَلًا بَلْ هُمْ قَوْمٌ خَصِمُونَ، إِنْ هُوَ إِلَّا عَبْدٌ أَنْعَمْنا عَلَيْهِ وَ جَعَلْناهُ مَثَلًا لِبَنِي إِسْرائِيلَ ...وَ إِنَّهُ لَعِلْمٌ لِلسَّاعَةِ، فَلا تَمْتَرُنَّ بِها وَ اتَّبِعُونِ هذا صِراطٌ مُسْتَقِيمٌ.»[١]
وچون داستان پسر مريم آورده شد، قوم تو به شادمانى فرياد زدند، و گفتند: آيا خدايان مابهترند يا او؟ و اين سخن را براى جدال با تو نگفتند، كه مردمى ستيزهجويند. او جز بندهاى نبود كه ما نعمتش ارزانى داشتيم و مايه عبرت بنىاسرائيلش گردانيديم ... و هر آينه او نشانه فرارسيدن قيامت است. در آن شك مكنيد، و از من متابعت كنيد، اين است راه راست.
«ابن حجر هيثمى» مىگويد: «مقاتل بن سليمان» و كسانى ديگر از مفسران كه از او پيروى مىكنند، گفتهاند: اين آيه در شان مهدى نازل شده است. و در ادامه نيز چنين مىگويد:
«بزودى احاديثى كه در آنهاء تصريح شده كه او از اهل بيت پيامبر است، خواهد آمد .. پس آيه دلالتبر اين دارد كه در نسل فاطمه و على، عليهما السلام، بركت قرار داده شده و خداوند از نسل آن دو پاكسيرتان بسيارى خارج مىسازد و نوادگان آنها را كليدهاى حكمت و معادن رحمت قرار مىدهد و سر اين موضوع اين است كه پيامبر، صلّى الله عليه و آله و سلّم، از خداوند خواست كه فاطمه و نسل او را از شر شيطان رانده شده در امان بدارد و همين را نسبت به على نيز درخواست كرد.»[٢]
رسول خدا، صلّى الله عليه و آله و سلّم، نيز مىفرمايد:
«كيف انتم اذا نزل ابن مريم و امامكم منكم».[٣]
حال شما چگونه خواهد بود زمانى كه پسر مريم نازل شود و امامتان از شماست.
اما، اين سخن خداى تعالى در آيه مزبور كه مىگويد: «وَ إِنَّهُ لَعِلْمٌ لِلسَّاعَةِ «يعنى اينكه او از نشانههاى فرا رسيدن قيامت است. زيرا نزول او در آخرالزمان رخ مىدهد.
ادامه دارد
پىنوشتها:
\*. متن حاضر ترجمه مقالهاى است با عنوان «المهدى فىالكتاب و السنة «كه توسط حضرت آية الله معرفت در اختيار مجله قرار گرفته است.
[١]. در نهايه ابن اثير (ج ١، ص ١٣٦) چنين آمده است: «لكل آية منها ظهر و بطن.»
[٢]. ر. ك: السلمى السمرقندى، محمدبن مسعودبن عياش، تفسير العياشى، ج ١، ص ١١.
[٣]. سوره قصص (٢٨)، آيه ٥.
[٤]. الصدوق، ابو جعفر محمدبنعلى، معانىالاخبار، ص ٧٨- ٧٩.
[٥]. كلمه «الشماس «، مصدر «شمسالفرس «است و هنگامى استعمال مىشود كه اسبى از سوارى دادن خوددارى كند.
[٦]. كمله «الضروس «به معناى شتر بدخويى كه به خاطر عطوفتى كه نسبت به فرزند خود دارد كسى را كه براى شير دوشيدن از او رفته گاز مىگيرد.
[٧]. فيض الاسلام، علينقى، ترجمه و شرح نهجالبلاغه، حكمت ٢٠٠، ص ١١٨١- ١١٨٠.
[٨]. ابن ابىالحديد، عزالدين ابوحامد، شرح نهجالبلاغه، ج ١٩، ص ٢٩.
[٩]. سوره انبياء (٢١)، آيه ١٠٥.
[١٠]. زبور داود، مزمور ٨- ٩.
[١١]. همان، مزمور ١٠.
[١٢]. همان، مزمور ١١.
[١٣]. همان، مزمور ٢٢.
[١٤]. همان، مزمور ٢٩.
[١٥]. سوره نور (٢٤)، آيه ٥٥.
[١٦]. سوره زخرف (٤٣)، آيه ٦١.
[١٧]. الهيثمى، احمدبن حجر، الصواعق المحرقة، ص ٩٦.
[١٨]. البخارى، اسماعيل بن ابراهيم، صحيح البخارى، ج ٤، ص ٢٠٥؛ مسلم بن الحجاج، صحيح مسلم، ج ١، ص ٩٤؛ ابن حنبل، احمد، مسند احمد، ج ٢، ص ٢٧٢ و ٣٣٦، الطبرسى، الفضل بن الحسن، مجمع البيان فى تفسير القرآن، ج ٢، ص ٤٤٩.