مبادا فرصت طلبان و دشمنان آگاه يا دوستان ناآگاه با تاكيد بر بروز برخى نشانه‌هاى نزديكى ظهور، و ايجاد اميد فراوانتر نسبت به نزديك شدن فرج امام زمان، عليه السلام، ما را از اداى تكليف نسبت به خدا و پيامبر، صلى الله عليه وآله، و امام زمان، عليه السلام، باز دارند، يا به اين وسيله ما را از توطئه‌هايى كه براى تضعيف ولايت و از بين بردن ارزشهاى اسلامى انقلاب و نظام مقدس جمهورى اسلامى صورت مى‌گيرد، غافل سازند.

بايد بهوش بود كه حفظ ارزشهاى اسلام و قرآن و ولايت در دوره غيبت، كم اهميت تر از حفظ همان ارزشها در دوران ظهور نيست.

٨. با مقايسه برخى روايات مربوط به نشانه‌هاى ظهور با برخى ديگر مى‌توان به نكاتى هشدار دهنده و عبرت آموز و بيدارى آفرين دست يافت. چنانكه وقتى در روايتى مى‌خوانيم كه قبل از ظهور شرايطى پيش مى‌آيد كه از «قرآن» جز رسم و از «اسلام» جز اسم آن باقى نماند، شرح همين نشانه را در روايتى مى‌يابيم كه:

«قبل از ظهور، بردبارى، ضعف به شمار مى‌آيد و ستمگرى، افتخار. شهادت به دروغ پديدار مى‌گردد و تهمتها مورد قبول قرار مى‌گيرد. قرآنها آراسته مى‌شوند و مساجد زينت مى‌يابند. دروغگو مورد تصديق قرار مى‌گيرد و خيانتكار مورد امانت واقع مى‌شود.»

٩. نشانه‌هاى ظهور تعداد مشخصى ندارد و در اينكه چه تعداد از آنها تاكنون پديد آمده است، نظر مشخصى موجود نيست و درباره اينكه از ساير علامات باقى مانده چه نشانه‌هايى بايد قطعا تحقق يابند، دليل محكمى در دست نيست.

١٠. نشانه‌هاى ظهور تقسيم بنديهاى گوناگون دارد:

الف) نشانه‌هاى عمومى: كه ممكن است طى چندين سال تحقق يابند. مانند: كثرت گناهان.

نشانه‌هاى سال ظهور: كه در آخرين سال غيبت و با فاصله كمى به زمان ظهور به وقوع مى‌پيوندد. مانند: خروج سفيانى.

نشانه‌هاى روز ظهور: كه پيش از ظهور يا همزمان با آن در دنيا رخ مى‌دهد. مانند: فريادى از آسمان.

ب) نشانه‌هايى در اجتماع: مانند: زيادى فتنه‌ها، ظاهرشدن قحطى.

نشانه‌هايى در طبيعت: مانند: كم شدن چشمگير برداشت از زراعتها.

نشانه‌هايى در آسمان: مانند: خسوف و كسوف مكرر و فراوان در يك سال، بويژه در ماه رمضان.

ج) نشانه‌هاى يقينى: مراد از اين نشانه‌ها، علاماتى است كه در روايات متعدد مورد تاكيد قرار گرفته و يا در روايات صحيحه به عنوان نشانه‌هاى حتمى ذكر گرديده است. مانند: قيام سفيانى (مردى با عنوان عثمان بن عنبسه) و صيحه آسمانى.

نشانه‌هاى احتمالى: مراد از اين نشانه‌هايى است كه تنها در اندكى از روايات آمده، يا تصريح به غير حتمى بودن آنها شده است. مانند: آتشى در آسمان، فرو رفتن بغداد و بصره در زمين.

د) نشانه‌هاى متشابه: نشانه‌هايى كه مراد از آنها و كيفيت آنها روشن نيست، و تاويلهاى مختلف و اشكال گوناگون مى‌تواند داشته باشد. مانند: خروج دجال.

نشانه‌هاى روشن: نشانه‌هايى كه كيفيتى خاص دارند و تاويل بردار نيستند. مانند: فريادى از آسمان كه در آستانه قيام امام زمان، عليه السلام، به نام حضرت مهدى، عليه السلام، و اعلان ظهور او تصريح دارد.

ه) نشانه‌هايى در تلقى از شريعت: مانند اينكه كارهاى خير از منكرات شمرده مى‌شوند و كارهاى زشت و منكرات به عنوان كار خير و معروف مورد اقبال قرار مى‌گيرند و چنان مى‌شود كه گويا بر اندام اسلام پوستينى واژگون (و بدنما) پوشانده باشند.

نشانه‌هايى در برخى سرزمينها: مانند: اينكه «كوفه» از مؤمنين خالى مى‌ماند و «قم» به عنوان معدن علم و فضيلت به شمار مى‌آيد.

نشانه‌هايى در تكوين: مانند: طلوع خورشيد از مغرب.

و) نشانه‌هاى تحقق يافته در گذشته‌هاى دور: مانند: از بين رفتن حكومت بنى عباس.