مشکاة الأنوار ت عطاردی - شیخ طبرسی - الصفحة ٢٧٩ - گرفتاريهاى مؤمن
دنبال امارت و تجارت مىرود، هنگامى كه خواست به كار مشغول شود خداوند فرشتهاى مىفرستد و مىگويد: او را از اين كار باز داريد زيرا اگر او دنبال اين كارها برود او را وارد دوزخ خواهم كرد.
فرشته به امر خداوند فرود مىآيد و با لطف خداوند او را از كار باز مىدارد او هنگام صبح مىگويد: كسى آمد و در باره اين كار از من عيبجوئى كرد و مرا بازداشت، البته خداوند او را از اين عمل بازداشت زيرا اگر دنبال كار را فرا گرفته بود وارد دوزخ مىشد.
(١) ٥. امام صادق ٧ فرمود: پاداش بزرگ در مقابل گرفتارى بزرگ مىباشد ولى خداوند هر گاه قومى را دوست بدارد آنها را مبتلا مىكند.
(٢) ٦. رسول اكرم ٦ فرمود: به خداوند سوگند بندهاى نزد خدا گرامى نيست مگر اينكه گرفتارى و ابتلاء برايش پيدا مىشود.
(٣) ٧. امام باقر ٧ فرمود: پيامبران پيش از همه ابتلاء دارند و بعد هر كس كه بيشتر به خداوند نزديك باشد.
(٤) ٨. حضرت صادق ٧ فرمود: مؤمن مانند كفه ترازو مىباشد، هر چه ايمانش زياد باشد ابتلاء او هم زياد خواهد شد.
(٥) ٩. حضرت كاظم سلام اللَّه عليه فرمود: شما مؤمن واقعى نخواهيد شد مگر اينكه امانتدار باشيد، بلاء را نعمت و آسايش و نعمت را مصيبت بدانيد، صبر در هنگام ابتلاء بهتر است از غفلت در هنگام وسعت زندگى و آسايش خاطر.
(٦) ١٠. حضرت باقر ٧ فرمود: مؤمن ابتلاء پيدا مىكند به اندازهاى كه ديانت دارد.
(٧) ١١. امام صادق ٧ فرمود: اهل حق همواره در سختى و گرفتارى مىباشند ولى اين سختى مدت كمى دارد ولى عافيت طولانى دنبال خواهد داشت.
(٨) ١٢. فرمود: بندهاى نزد خدا مقامى دارد كه به آن نخواهد رسيد مگر با دو