مشکاة الأنوار ت عطاردی - شیخ طبرسی - الصفحة ٢٧٥ - در گرفتارى و امتحان مؤمن
جلو دكان من عبور كردند و من در حال استراحت بودم امام فرمود: حالت چگونه است. عرض كردم: پاى من درد مىكند. فرمود: منزل ما بيائيد، من هم در منزل آن جناب حاضر شدم.
امام ٧ دست خود را روى پايم گذاشت و براى من دعا كرد و فرمود:
هر گاه خداوند بندهاى را دوست بدارد فرشتهاى را بر او موكل مىكند تا او را گرفتار كند و او دعا كند و خدا صدايش را بشنود و هر گاه بندهاى را مورد بغض قرار دهد فرشتهاى را بر او وكيل مىكند تا وسائل استراحت را برايش فراهم كند و خداوند مكروه مىداند كه صداى او را بشنود.
(١) ٢٥. امام صادق ٧ فرمود: خداوند متعال مؤمن را همواره با گرفتارى و مصيبت مشغول مىكند مؤمن هر شبى كه بامداد مىكند با يك ناراحتى مالى و يا جانى مبتلا مىگردد، خداوند هم در اثر اين گرفتارىها و صبرش به او پاداش مىدهد.
(٢) ٢٦. فرمود: چهل روز بر مؤمن نمىگذرد مگر اينكه براى او مصيبتى پيش مىآيد كه وى را محزون مىكند و ناراحتش مىدارد.
(٣) ٢٧. فرمود: بنده مؤمن نزد خدا منزلتى دارد كه به آن نمىرسد، مگر به دو خصلت يا از بيرون رفتن مال و يا بيمارى در بدن او.
(٤) ٢٨. امام باقر سلام اللَّه عليه فرمود: هر گاه خداوند اراده كند كه بندهاى را گرامى بدارد و آن بنده گناهى داشته باشد او را به بيمارى مبتلا مىكند، و اگر بيمار نشد نيازمندش مىكند و اگر چنين نشد هنگام مرگ بر او سخت مىگيرد تا آن گناه تخفيف پيدا كند.
و هر گاه بخواهد بندهاى را تحقير كند و او اعمال حسنه داشته باشد بدن او را سالم مىدارد و اگر اين چنين نشد زندگى او را فراخ مىگرداند و اگر اين هم نشد هنگام مرگ جانش به آسانى بيرون مىگردد تا نيكىهايش در جهان پاداش داده شود.
(٥) ٢٩. امام صادق ٧ گفت: در بهشت مقامى هست كه هيچ كس به آن