مشکاة الأنوار ت عطاردی - شیخ طبرسی - الصفحة ٣٦ - در فضيلت تقيه

آخرت خوار مى‌گردد و در تاريكى قرار خواهد گرفت و وارد دوزخ خواهد شد، اى معلى تقيه دين من و دين پدران من مى‌باشد و هر كس تقيه نداشته باشد دين ندارد. خداوند متعال دوست دارد در نهان عبادت شود همان طور كه در آشكارا اى معلى هر كس امر ما را آشكار كند مانند آن است كه آن را انكار كرده باشد.

(١) ٢. و نيز فرمود: هر كس در باره ما چيزى را اعلام كند مانند اين است كه ما را عمدا كشته باشد.

(٢) ٣. حضرت باقر ٧ فرمود: به خداوند سوگند روى زمين چيزى بهتر از تقيه نيست هر كس تقيه كند خداوند او را مقام عالى مى‌دهد و هر كس تقيه نداشته باشد خوار مى‌گردد و بايد با مردم مدارا كرد.

(٣) ٤. امام باقر ٧ در تفسير آيه شريفه: أُولئِكَ يُؤْتَوْنَ أَجْرَهُمْ مَرَّتَيْنِ بِما صَبَرُوا فرمود: اين‌ها كسانى هستند كه بر تقيه صبر داشته باشند و در باره آيه ديگر. «وَ يَدْرَؤُنَ بِالْحَسَنَةِ السَّيِّئَةَ» فرمودند: حسنه در اين جا بمعنى تقيه هست و سيئه يعنى پخش آن مطالبى كه جايز نيست و بايد در باره آن تقيه كرد.

(٤) ٥. ابو بصير گويد: به امام جعفر صادق ٧ عرض كردم ما كسى نداريم كه در باره آينده با ما سخن گويد. همان گونه كه على ٧ اصحاب خود را از آينده خبر مى‌داد امام فرمود: آرى چنين است اما شما حديثى از من بياوريد كه او را فاش نساخته باشيد ابو بصير گويد: من حديثى را كه فاش نساخته باشم نيافتم.

(٥) ٦. و نيز فرمود: تقيه در هر امرى لازم است و صاحب آن مى‌داند چه وقت گرفتار آن خواهد شد اگر سرى فاش كرده باشد.

(٦) ٧. امام باقر ٧ فرمود: تقيه براى اين است كه جلوى خون ريزى گرفته شود و هر گاه خون ريخته شد ديگر تقيه لازم نيست.

(٧) ٨. ابو بصير گويد: به حضرت صادق ٧ عرضكردم در باره حديث كثير چه مى‌فرمائيد؟ گفتند آيا شما از فاش كردن اسرار من خوددارى كرده‌اى كه من بار ديگر اسرار خود را با شما در ميان بگذارم، هنگامى كه ناراحتى مرا مشاهده كرد فرمود: اگر در ميان اصحاب خودت در باره ما چنين بگوئى مانعى ندارد اما