مشکاة الأنوار ت عطاردی - شیخ طبرسی - الصفحة ٢٧١ - در گرفتارى و امتحان مؤمن

آب انداخت ولى يك ماهى هم در آن واقع نشد، بار ديگر دام را در آب افكند و فقط يك ماهى كوچك در آن گرفتار شد او بار ديگر خداوند را سپاس گفت و رفت.

در اين هنگام موسى ٧ گفت: بار خدايا بنده كافرت آمد و دامش را به آب افكند و ماهى‌هاى فراوانى صيد كرد و رفت ولى بنده مؤمن آمد وضوء گرفت و نماز خواند و تو را سپاس گفت و بعد دام خود را به آب انداخت و ليكن يك ماهى كوچك نصيب او شد و بعد هم تو را سپاس كرد و رفت.

خداوند متعال براى موسى وحى كرد و گفت: راست بنگر، موسى نگاه كرد و جايگاه مؤمن را مشاهده كرد و بعد وحى شد به طرف چپ بنگر او جاى كافر را هم مشاهده كرد بعد گفت: اى موسى اين جاى مؤمن بود و آن هم جاى كافر مشاهده كن كدام يك سود خواهند برد، موسى گفت: بار خدايا هر كس تو را شناخت به آن چه داده شد راضى مى‌شود.

(١) ٧. حضرت باقر سلام اللَّه عليه فرمود: بنده مؤمن به اندازه نزد خداوند محترم است كه اگر همه بهشت را هم بخواهد به او مى‌دهد در حالى كه از آنچه در اختيار خداوند است چيزى كم نمى‌شود. و اگر مؤمن چيز اندكى از دنيا بخواهد خداوند به او نمى‌دهد.

اما كافر به اندازه‌اى نزد خدا بى‌اعتبار است كه اگر همه دنيا را بخواهد خداوند به او مى‌دهد و ليكن اگر به اندازه قدم خود در بهشت جايى بخواهد خداوند به او نخواهد داد خداوند از مؤمن نگه‌دارى و سرپرستى مى‌كند همان طور كه طبيب از بيمار پرستارى و حمايت مى‌كند.

(٢) ٨. فرمود: خداوند دنيا را به دوستان و دشمنان خود مى‌دهد و ليكن آخرت را فقط به دوستان خود عطا مى‌كند، اگر مؤمن به اندازه تازيانه‌اش از دنيا بخواهد خداوند به او نمى‌دهد ولى از آخرت هر چه بخواهد مى‌دهد، و ليكن به كافر پيش از آنكه بخواهد مى‌دهد، ولى اگر از آخرت هر چه اندك هم باشد طلب كند خداوند او را محروم مى‌كند.