مشکاة الأنوار ت عطاردی - شیخ طبرسی - الصفحة ٣١٠ - در مواعظ و نصايح
دورى كند خداوند او را از ارتكاب گناهان كوچك بازخواست نمىكند و در قرآن مىفرمايد: اگر از گناهان بزرگ دورى كنيد ما از گناهان ديگر شما درمىگذريم و شما را در جاى بزرگى قرار خواهيم داد.
راوى گويد: عرض كردم: يا ابن رسول اللَّه پس شفاعت شامل كدام يك از گناهكاران خواهد شد. فرمود: پدرم از پدرش از على ٨ روايت مىكند كه فرمود: از رسول خدا ٦ شنيدم فرمود: شفاعت من براى كسانى است كه گناه كبيره مرتكب شدهاند، و ليكن نيكوكاران امت نيازى ندارند.
ابن ابى عمير گويد: عرض كردم يا ابن رسول اللَّه چگونه شفاعت شامل اصحاب كبائر مىشود در حالى كه خداوند مىفرمايد: شفاعت نمىكنند مگر براى كسى كه خداوند رضايت دهد و معلوم است كه هر كس مرتكب گناه كبيره شود محل ارتضاء قرار نمىگيرد.
(١) امام ٧ فرمود: هر مؤمنى كه مرتكب گناه شود ناراحت مىگردد و پشيمان مىشود رسول خدا ٦ فرمود: پشيمانى خودش توبه است، هر كس از كار خوب خوشش بيايد و از كارهاى بد ناراحت گردد مؤمن است و هر كس از كار بد پشيمان نشود مؤمن نيست و شفاعت به او نخواهد رسيد و در گروه ستمكاران محسوب خواهد شد، خداوند فرمود: ظالمان حمايت نمىشوند و مورد شفاعت قرار نمىگيرند.
گويد عرض كردم: يا ابن رسول اللَّه چگونه كسى كه از گناه پشيمان نمىشود مؤمن نيست، فرمود: هر كس مرتكب گناه شود و بداند كه مورد عتاب و عقاب قرار خواهد گرفت پشيمان بشود، و همين پشيمانى موجب مىشود كه مورد شفاعت قرار گيرد.
اما هر گاه مرتكب گناه شد و پشيمان نشد و بار ديگر اصرار بر ارتكاب گناه پيدا كرد گناهش مورد آمرزش قرار نمىگيرد زيرا وى مؤمن به كيفر گناه نيست و اگر معتقد به گناه بود پشيمان مىگرديد و رسول خدا فرمود: هر كس از گناه كبيره استغفار كند مورد عفو قرار مىگيرد و گناه صغيره هم با عدم اصرار