مشکاة الأنوار ت عطاردی - شیخ طبرسی - الصفحة ١١٨ - در غنا و فقر

هنگام امر دين آنها نيز درست مى‌گردد و آنها متدين مى‌شوند.

اما دسته‌اى ديگر بندگانى مى‌باشند كه كار آنها با فقر و پريشانى و بيمارى بايد همراه باشد در اين جا آنها را با فقر و مرض امتحان مى‌كنم و امر دين آنان هم مرتب مى‌شود و من داناتر مى‌باشم به حال بندگان خود.

(١) ١٤. حضرت صادق ٧ فرمود: بعضى از بندگان در نزد خداوند درجه‌اى دارند كه به آن نمى‌رسند مگر با بيمارى و يا فقر و يا مرگ يكى از فرزندان، اگر او بر اين مصيبت‌ها صبر كند بآن مقام خواهد رسيد.

(٢) ١٥. فرمود: عيسى بن مريم ٧ براى بنى اسرائيل خطبه خواند و فرمود:

من در ميان شما ظاهر شدم در حالى كه خورش من گرسنگى است و غذاى من همان است كه در بيابان‌ها براى حيوانات ميرويد چراغ من ماه و فرشم خاك و بالش من سنگ است، من خانه‌اى ندارم كه خراب شود مالى ندارم كه تلف گردد، فرزندى ندارم كه بميرد زنى ندارم كه محزون گردد من كه چيزى ندارم پس من بى‌نيازترين فرزندان آدم هستم.

(٣) ١٦. حضرت كاظم ٧ فرمود: پيامبران و فرزندان پيامبران و پيروان آنها به سه خصلت گرفتار مى‌شوند. بيمارى در بدن ترس از حاكم و فقر.

(٤) ١٧. امام رضا ٧ فرمود: هر كس فقير مسلمانى را مشاهده كند و با او طورى رفتار كند كه با ثروتمند انجام مى‌دهد روز قيامت خداوند بر او غضب خواهد كرد.

(٥) ١٨. على ٧ فرمود: فقر آدم زرنگ را از ميدان مباحثه بيرون مى‌كند، كسى به خاطر فقير بودن او برهانش قبول نمى‌شود، آدم نادار در شهر خود هم غريب مى‌باشد خوشا به حال آن كسى كه از معاد ياد كند و براى روز حساب خود را آماده سازد و با روزى مختصر قانع باشد. ثروت در غربت وطن است همان گونه كه فقر در وطن غريب مى‌باشد.

قناعت مالى است كه تمام نمى‌شود، فقر مرگ بزرگ است خداوند متعال خوراك فقراء را در اموال اغنياء قرار داد و آن را واجب فرمود، فقيرى گرسنه‌