مشکاة الأنوار ت عطاردی - شیخ طبرسی - الصفحة ٢٧٧ - در گرفتارى و امتحان مؤمن
برسد و مورد استفاده قرار گيرد.
(١) ٣٢. مفضل بن عمر گويد: خدمت حضرت صادق ٧ عرض كردم:
مؤمن اندوهگين مىشود. فرمود: آرى گناه و تقصير موجب اندوه مىگردد ولى گناه پيامبران و اهل يقين مورد عفو خداوند مىباشد.
(٢) ٣٣. امام صادق سلام اللَّه عليه فرمود: رسول خدا ٦ به ياران خود گفتند: از خداى خود طلب عافيت كنيد زيرا شما به بلا گرفتار نخواهيد شد.
(٣) ٣٤. ضريس كناسى گويد: خدمت امام باقر ٧ بودم گروهى از ياران و از جمله حمران بن اعين هم حضور داشتند، حمران گفت: معنى آيه شريفه: ما أَصابَكُمْ مِنْ مُصِيبَةٍ فَبِما كَسَبَتْ أَيْدِيكُمْ چيست؟ مگر رسول خدا و امير المؤمنين و اهل بيت براى ارتكاب گناه گرفتار مصائب شدند؟ فرمود: مصائب آنها براى گناه نبود بلكه آنها گرفتار مصائب شدند تا خداوند به آنها اجر دهد.
(٤) ٣٥. امام صادق ٧ فرمود: خداوند دنيا را آفريد و براى آن مردم را خلق كرد و دوستان خود را براى مردم مهمان قرار داد.
(٥) ٣٦. امام سجاد ٧ فرمود: من دوست ندارم مردى در دنيا هميشه آرامش و آسايش به سر برد و هيچ گاه گرفتار مصيبت نشود.
(٦) ٣٧. امام باقر ٧ فرمود: خداوند متعال مىفرمايد: بعضى از بندگان مؤمن شايستهگى پيدا نمىكنند و دين آنها كامل نمىگردد مگر با فقر و مسكنت و بيمارى و رنجورى.
(٧) ٣٨. فرمود: مردى اهل دعا مىباشد، هنگامى كه سختى پيدا مىكند و گرفتار مىگردد دعا مىكند و صدايش شناخته مىشود، اما كسى كه اهل دعا نيست هنگام گرفتارى دعا مىكند و صداى او شنيده نمىشود و اثرى ندارد.
فرمود: دو موضوع براى من پيش مىآيد يكى مربوط به دنيا و ديگرى مربوط به آخرت هر گاه دنيا را مقدم بدارم هنوز شب فرا نرسيده ناراحتى در خود احساس مىكنم بعد فرمود: تعجب دارم از بنى اميه كه همواره دنيا را بر آخرت برگزيدند و دنبال چيزى كه آنها را ناراحت كند نرفتند.