مشکاة الأنوار ت عطاردی - شیخ طبرسی - الصفحة ١٨٩ - در مصافحه و بوسيدن
شروع مصافحه كرده اجرش از ديگر زيادتر است آنهايى كه مصافحه مىكنند گناهانشان مىريزد و گناهى از آنها باقى نمىماند.
(١) ٥. امام صادق ٧ فرمود: رسول اكرم ٦ با مردى مصافحه نكرد مگر اينكه تا آخر دست خود را از دست او بر نمىداشت و تا آنگاه كه آن مرد دست خود را مىگرفت.
(٢) ٦. امام صادق ٧ مصافحه مرد را با زن تجويز نمىكرد اگر چه آن زن مسنه باشد.
(٣) ٧. مردى از امام صادق ٧ سؤال كرد پاداش دو نفر مؤمن هنگامى كه با هم برخورد كنند و معانقه نمايند چيست؟ فرمود: هر گاه آنها با هم معانقه كنند رحمت آنها را فرا مىگيرد، در صورتى كه آنها با اين معانقه فقط رضاى خدا را در نظر بگيرند و مقصود دنيوى در بين نباشد، به آنها گفته مىشود خداوند شما را رحمت كرد عمل خود را از سر گيريد.
آنها هر گاه نزديك هم بيايند كه با هم سخن گويند فرشتگان با هم مىگويند از آنها دور شويد كه آنان مىخواهند با هم در نهان سخن بگويند، اسحق گويد: گفتم قربانت گردم آيا براى آنها چيزى نوشته نمىشود در صورتى كه خداوند مىفرمايد: هر چه از زبان آنها بيرون شود دو فرشته موكل مىنويسند.
راوى گويد: امام صادق ٧ در اين جا گريه كردند تا وقتى كه محاسنش از اشكش تر شد و گفت اى اسحاق خداوند تبارك و تعالى ملائكه را امر مىكند كه از مؤمنين در هنگام ملاقات كنارهگيرى كنند و اين براى بزرگداشت آنها مىباشد، اگر چه فرشتگان چيزى را ثبت نمىكنند و ليكن خداوند كه به گفتگوى آنها دانا است و سخنهاى پنهانى آنان را مىداند.
(٤) ٨. فرمود: دلهاى افراد نيكوكار هنگامى كه با هم برخورد كنند اگر چه در زبان با هم دوستى نداشته باشند، مانند سرعت آب باران در نهرها مىباشد كه خيلى سريع به هم مخلوط شده و در هم حل مىشوند، اما دلهاى افراد بدكار اگر چه با هم نزديك شوند و سخنهاى محبتآميز هم با هم داشته باشند مانند