پاداش نيکيها و کيفر گناهان (ترجمه ثواب الأعمال شيخ صدوق) - مجاهدي، محمد علي - الصفحة ٧١٣ - اين باب كيفر اعمال را در خود جا داده است
انداختند و به آن عمل نكردند.
(١) و كسى كه با زنى نامحرم- از پشت- و با مرد يا پسرى نزديكى كند، خداوند در روز قيامت او را با بوى گندى كه از بوى مردار هم ناخوشايندتر است محشور مىسازد به گونهاى كه اهل محشر از بوى گند او در آزارند تا زمانى كه رهسپار دوزخ گردد، و خداوند هيچ توبه و يا فديهاى[١] را از او قبول نمىكند و همه اعمال او را تباه ساخته، و او را در تابوتى كه با ميخهاى آهنين كوبيده و محكم شده است قرار مىدهند، و آنقدر ضربه شمشير بر او فرود آورند كه اندام او با آن ميخها درهم آميزد، و عذاب و شكنجه آنقدر دشوار و طاقت فرساست كه اگر عذاب تنها يك رگ عصب او را بر چهار صد امّت فرود آرند در دم، بميرند، و عذابش از همه مردم شديدتر است.
[١] فديه، مشتق از فداء، به معنى بدل است كه انسان با دادن آن از امر ناخوشايندى رهايى يابد. و در اصطلاح فقهى به عوض دم« خونبها» گويند كه با گرفتن مالى از اسيران غير مسلمان، از كشتن آنان صرف نظر مىشود، و نيز به مدّ طعامى گفته مىشود كه در قبال ترك روزه( در بعضى موارد) يا به تأخير انداختن آن تا رمضان آينده، به نيازمندان مىدهند.