پاداش نيکيها و کيفر گناهان (ترجمه ثواب الأعمال شيخ صدوق) - مجاهدي، محمد علي - الصفحة ٥٣٩ - كيفر كسى كه ادعاى امامت كند و امام نباشد
كيفر كسى كه ادّعاى امامت كند و امام نباشد
(١) ١- سورة بن كليب نقل كرده است كه از امام محمد باقر ٧ پرسيدم: مقصود خداوند عز و جل در اين آيه چيست كه مىفرمايد (در سوره زمر، آيه ٦١): «و در روز قيامت كسانى را خواهى ديد كه (در دنيا) به جهت دروغ بستن به خدا، رنگ صورتشان به سياهى گراييده است؟» حضرت فرمود: مقصود كسى است كه دعوى امامت كند در حالى كه امام نباشد (از طرف خداوند به قبول اين امر خطير مأمور نشده باشد) عرض كردم: حتّى اگر (مدّعى امامت، سيّد) علوى و فاطمى باشد؟ فرمود: آرى، اگر چه علوى و فاطمى باشد.
(٢) ٢- مفضل از امام صادق ٧ روايت كرده است كه فرمود: هر كس ادعاى امامت كند و اهليّت (اين امر خطير را) نداشته باشد، كافر است.[١]
[١] مراد از اهليّت و اهل بودن در اينجا: مأمور شدن از جانب حق به امامت و رهبرى مسلمانان بعد از رسول خدا ٦ و سلّم است.