پاداش نيکيها و کيفر گناهان (ترجمه ثواب الأعمال شيخ صدوق) - مجاهدي، محمد علي - الصفحة ٦٢١ - كيفر خيانت و دزدى و مى آشامى و زنا
(١) ١٥- احمد بن اسماعيل بن نقل از پدرش، روايت كرده است كه (روزى) امام محمد باقر ٧ به جانب مسجد الحرام مىرفت (و در اثناى راه) گروهى از قريش، آن حضرت را ديدند، و گفتند: اين خداى مردم عراق است!! تنى چند از آن گروه اظهار داشتند كه يك نفر را از جانب خود به نزد آن حضرت گسيل داريد تا سؤالاتى مطرح كند، جوانى از آن ميان برخاست و به خدمت حضرت شرفياب شد، و پرسيد: اى عمو! بزرگترين گناهان كبيره كدامين گناه است؟ فرمود: ميگسارى. آن جوان به نزد دوستان خود شتافت و پاسخ آن حضرت را با آنان در ميان گذارد. گروه به اصرار از او خواستند تا دوباره به نزد آن حضرت باز گردد و همان پرسش را مطرح سازد! جوان در اثر پافشارى دوستانش به نزد امام ٧ بازگشت و همان سؤال قبلى خود را تكرار كرد! حضرت به او فرمود: اى برادر زاده! مگر به تو نگفتم كه ميگسارى بزرگترين گناهان كبيره است؟! زيرا باده نوشى است كه آدمى را در (دام) زنا، و دزدى، و قتل نفس- كه خدا آن را حرام ساخته (آدمكشى) مگر در موارد كه مجاز است- و (نيز) شرك به خداوند مىافكند. پيامدهاى شرابخوارى بر هر گناه ديگرى پيشى مىگيرد، بدانسان كه درختش از جهت بلندى و دراز بودن (شاخهها بر ساير) درختان برترى مىگيرد.[١]
[١] شايد مراد درخت خرما و انگور باشد كه اولى از نظر بلندى، و دومى از جهت دراز بودن ساقهها چنين حالى دارند، و از اين دو نوع محصول، شراب مىسازند.