پاداش نيکيها و کيفر گناهان (ترجمه ثواب الأعمال شيخ صدوق) - مجاهدي، محمد علي - الصفحة ٦٦ - ثواب كسى كه مانند امير المؤمنين
(١) ١- عبد الرّحمن بن كثير از امام صادق ٧ نقل كرده است كه: روزى امير المؤمنين على ٧ با پسرش محمّد بن حنفيّه نشسته بود، به او فرمود: اى محمّد! ظرف آبى بياور تا براى نماز وضو سازم. محمّد ظرف آبى آورد، و حضرت با دست راست (ظرف آب را برداشت) و بر كف دست چپش آب ريخت و فرمود: بنام خدا، و ستايش از آن خداوندى است كه آب را پاك و پاكيزه قرار داد و ناپاكش نساخت.
و سپس استنجا فرمود (جاى بول يا غايط را شست) و گفت: خدايا! دامان مرا از آلودگى حفظ كن (آلوده دامانم مخواه) و از عفافش برخوردار ساز، و عورت مرا بپوشان، و مرا بر آتش (قهر خود) حرام گردان.
سپس آب را در دهانش گرداند و گفت: خداوندا! حجّت مرا به من تعليم كن در آن روزى كه تو را ملاقات مىكنم، و زبانم را به ذكر (و شكر خود) گويا گردان.
سپس با بينى آب را بالا كشيد و گفت: بار الها! مرا از نسيم بهشت محروم مساز، و مرا در زمره كسانى قرار ده كه از بوى خوش و راحتى و گلهاى شكوفا و عطر (بهشت) بهرهمند خواهند شد.
سپس آن حضرت، صورت خود را شست و گفت: خدايا! در آن روزى كه صورتها سياه مىشوند رو سپيد گردان، و مرا رو سياه مگردان در آن روزى كه صورتها سپيد مىشوند.
سپس آن حضرت، دست راست خود را شست و گفت: خداوندا! نامه اعمال مرا در دست راستم قرار ده، و جواز جاودانه زيستن در بهشت را به دست چپم بسپار، و به هنگام حسابرسى اعمال بر من آسان گير.