پاداش نيکيها و کيفر گناهان (ترجمه ثواب الأعمال شيخ صدوق) - مجاهدي، محمد علي - الصفحة ٦٣٩ - كيفر گناهان
(١) ١- ابو حمزه ثمالى از امام محمد باقر ٧ روايت كرده است كه فرمود: هيچ سالى پر بارانتر از سالى ديگر نيست، و خداوند در هر كجا كه خواهد، باران مىبارد، و چون مردم (ديارى) خود را به گناه آلوده كنند خداوند مقدار بارانى كه در آن سال براى آن مردم مقرر كرده بود، به بيابانها و درياها و كوههاى ديگرى ببارد و خداوند عز و جل جعل[١] را به خاطر گناهان مردم آن ديار با نباريدن باران عذاب مىدهد چرا كه خداوند راه بيرون رفتن از ديار گناهكاران را براى او هموار ساخته است؛ سپس امام فرمود: اى صاحبان بينش عبرت بگيريد و فرمود: در كتاب امير المؤمنين على ٧ يافتيم كه رسول خدا ٦ فرموده است: هر گاه زنا شيوع پيدا كند، مرگ ناگهانى زياد مىشود؛ و زمانى كه كم فروشى رواج يابد، خداوند آن مردم را به خشكسالى و كمبود (ارزاق عمومى) گرفتار مىسازد؛ و اگر از پرداخت زكات خود دارى نمايند، زمين (به فرمان خدا) بركتهاى خود را از زراعت و ميوهها و معادن آنان دريغ مىكند؛ و هر گاه در داورى و صدور احكام، ستم روا دارند (عملا) بر رواج ستم و دشمنى به يك ديگر كمك مىكند؛ و چنانچه از امر به معروف و نهى از
[١] جانورى است سياهرنگ و داراى پر به شكل زنبور كه از سرگين حيوانات تغذيه مىكند و از بوى خوش چنان آزرده مىشود كه بميرد! رك: ف. آنندراج، ج ٢/ ص ١٣٣٨.