پاداش نيکيها و کيفر گناهان (ترجمه ثواب الأعمال شيخ صدوق) - مجاهدي، محمد علي - الصفحة ٥٣١ - كيفر دشمن و منكر امير مؤمنان على
خدا ٦ و فرزند رسول او (شما) بهتر مىدانند. فرمود: اى ميسّر! (خداوند) بين ركن و مقام، بوستانى از بوستانهاى بهشتى، و ما بين قبر رسول خدا ٦ و منبر (آن حضرت) گلزارى از گلزارهاى بهشت (آفريده) است، و بخدا سوگند كه اگر بندهاى را خدا عمر طولانى كرامت كند و او هزار سال خدا را ما بين ركن و مقام و قبر و منبر پرستش كند، و بعد او را بيگناه- چون گوسفندى كه سياه و سفيد است- در بستر سرش را از تن جدا كنند، و بدون ولايت ما خدا را ملاقات كند بر خداست كه او را به صورت در آتش دوزخ بيفكند (و عبادتهاى هزار ساله او را به هيچ بشمارد).
(١) ١٧- حنان بن سدير نقل كرده است كه از امام محمد باقر ٧ شنيدم كه فرمود: همانا كه دشمن على ٧ از دنيا نمىرود مگر آنكه جرعهاى از (گدازه سيّال) حميم (دوزخ) را به او بياشامانند، و در ادامه سخنان خود فرمود: حال كسى كه با اين امر (ولايت على ٧) مخالف باشد يكسان است، خواه نماز بگذارد خواه زنا كند.[١]
[١] اصل مسلّمى كه در قبول نماز و ساير عبادات و حتى توحيد وجود دارد، اعتقاد داشتن به ولايت و امامت ائمه معصومين عليهم السّلام است، و اگر اين اعتقاد نباشد، آدمى سزاوار عذاب الهى است، خواه گناهكار باشد و خواه پرهيزگار، و طبق رواياتى كه گذشت حتى شفاعت فرشتگان و پيامبران الهى و بندگان خاص خداوندى نمىتواند چنين بندهاى را از عذاب الهى نجات دهد چرا كه مرتكب گناهى شده است كه مادر گناهان بشمار مىرود، و هر چه لغزش و خطاست از بىاعتقادى به ولايت و انكار امامت ائمه معصومين عليهم السّلام زاده شده است.