پاداش نيکيها و کيفر گناهان (ترجمه ثواب الأعمال شيخ صدوق) - مجاهدي، محمد علي - الصفحة ٤٣٨ - ثواب گمان نيك به خدا داشتن
(١) ١- عبد الرحمن بن حجّاج از امام صادق ٧ روايت كرده است كه فرمود: (در روز قيامت) آخرين بندهاى كه فرمان آتش در مىيابد و به سوى دوزخ روانه مىگردد، روى خود را به عقب بر مىگرداند، پس خداوند (به فرشتگان خود) فرمان مىدهد كه او را باز گردانيد، و سپس از او مىپرسد: بنده من! چرا چنين كردى؟! بنده پاسخ مىدهد: پروردگارا! چنين گمانى نسبت به تو نداشتم! خداوند بزرگ از او مىپرسد:
بنده من! در باره من چه گمان مىكردى؟! مىگويد: گمان مىكردم كه از گناهم درگذرى و مرا در بهشت خود جاى دهى! پس خداوند فرمايد: اى فرشتگان من! به عزت و جلال و نعمتها و بلاها و والائى مقام سوگند كه اين بنده هيچ گاه در طول زندگى خود نسبت به من گمان خيرى نداشت، و اگر ساعتى در تمام عمرش نسبت به من گمان خير داشت، او را به آتش دوزخ هراسناك نمىكردم، (اينك) از سخن دروغ درگذريد و او را وارد بهشت كنيد؛ سپس امام صادق ٧ فرمود: هيچ بندهاى نيست كه به خدا گمان خير داشته باشد (به لطف الهى اميدوار باشد) مگر آنكه خداوند همان گونه كه گمان كرده رفتار مىنمايد، و اگر بندهاى به خدا گمان بد داشته باشد (از لطف الهى نااميد باشد) خداوند به همان گونه كه خيال مىكرده است، با وى رفتار خواهد كرد، و اين كلام خداى بزرگ است كه مىفرمايد (در سوره فصّلت، آيه ٢٣): «و اين، همان گمانى است كه شما در باره پروردگار خويش داشتيد، كه مايه بدبختى و نابودى شما شد، و در زمره زيانكاران درآمديد».