پاداش نيکيها و کيفر گناهان (ترجمه ثواب الأعمال شيخ صدوق) - مجاهدي، محمد علي - الصفحة ٣٣ - مقدمة
بنام خداوند بخشنده مهربان
مقدمة
(١) ستايش، اختصاص به خداوند يكتائى دارد كه (از ازل) بوده و (تا ابد) خواهد بود؛ و توصيف وجود حضرتش (حد) و (نهايت) نپذيرد، و غنودن را بر او راه نيست. نه هستيش را سرآغازى است و نه بقايش را سرانجامى. آفريدههايش، دليل وجود اويند و بر جاودانگيش گواه، و همانندى كائنات بر بيهمانندى او رهنمون، همو كه نظام شگرف آفرينش را بر قدرت لا يزال خويش به گواه ساخته و ذات بيچونش را از هر پيرايهاى، پرداخته؛ و (خود را) از ديده شدن (به چشم سر و نه به چشم سرّ) منزه داشته است. عنقاى انديشه را بر قلّه رفيع معرفتش راه نيست. آنكه هيچ موجودى، همانند او نتواند بود، و او خود شنوا و بيناست.
و شهادت مىدهم كه خدائى جز پروردگار يگانه بىانباز نيست، همان خدائى كه براى اطاعت از فرامينش پاداش نيك و ثواب؛ و براى نافرمانى، كيفر و عقاب مقرّر فرموده است.
و شهادت مىدهم كه محمّد ٦ بنده و پيامبر اوست. او را با كتابى (قرآن) محكم و روشن و آيات ماندگار (براى راهنمائى بشر) فرستاد؛ كتابى كه باطل را بر او راه نيست و از سوى خداوند حكيم و ستوده (بر پيامبرش) فرود آمده است.
و شهادت مىدهم كه امير مؤمنان علىّ بن ابى طالب ٧ و پيشوايان پاك- كه فرزندان اويند- پس از انقطاع رشته وحى الهى حجّتهاى پروردگار بر تمام آفريدگان اويند.
و شهادت مىدهم كه مؤمنان راستين، پيروان و دوستان واقعى آنانند، همان كسانى كه به راستى