پاداش نيکيها و کيفر گناهان (ترجمه ثواب الأعمال شيخ صدوق) - مجاهدي، محمد علي - الصفحة ٥٣٢ - كيفر دشمن و منكر امير مؤمنان على
(١) ١٨- و در حديث ديگرى از امام صادق ٧ نقل شده است كه: دشمن ما اهل بيت فرق نمىكند كه روزه بگير و نمازگزار باشد و يا دزد و زناكار، (بهر حال) او در آتش است، او در آتش است.
(٢) ١٩- هشام بن سالم نقل كرده است كه به امام صادق ٧ عرض كردم: در باره مردى كه على ٧ را ناسزا بگويد چه مىفرمائيد؟ فرمود: بخدا سوگند كه ريختن خون او حلال است به شرط آنكه موجب ريختن خون بيگناه نگردد، عرض كردم: مراد شما از اين سخن چيست؟! حضرت فرمود: (مراد من) اين است كه كشتن چنين كافرى موجب كشته شدن مؤمنى شود (كه در اين صورت جايز نيست).[١] (٣) ٢٠- ابو سعيد مكارى از قول مردى نقل كرده است از امام صادق ٧ كه امير مؤمنان على ٧ فرمود: دشمن ما بر لبه پرتگاهى قرار گرفته است كه مشرف به گودالهاى ژرف
[١] چون در عرب رسم بود كه به خونخواهى كسى كه كشته شده است خونبها مىگرفتند و يا به كشتن قاتل پاى مىفشردند و نظر امام ٧ اين است كه اگر چنين احتمالى وجود دارد از كشتن دشمن ما صرف نظر شود، و كيفر او را به خدا واگذارند.