پاداش نيکيها و کيفر گناهان (ترجمه ثواب الأعمال شيخ صدوق) - مجاهدي، محمد علي - الصفحة ٥٣٧ - كيفر قدريها و خود مختارها
(١) ٦- اسماعيل بن مسلم سكونى از امام صادق ٧، و آن حضرت از پدران بزرگوارش، از امير مؤمنان على ٧ روايت كرده است كه فرمود: چون در روز قيامت كسانى را كه در اين اسلام بدعت نهادهاند، فرا خوانند، قدريها در ميان آنان بسان خالى سفيد در پيكر گاوى سياهرنگ (كاملا) مشخصاند، و از طرف حضرت حق به آنان خطاب مىشود كه: چه مىخواهيد؟ در جواب گويند: ما خشنودى تو را خواستاريم! خداوند فرمايد: لغزشهاى شمايان را بخشيدم و گناهانتان را (نيز) آمرزيدم، به جز قدريها (كه گناه) آنان را نمىبخشم زيرا آنان (به گمان اينكه بر صراط مستقيمند) ندانسته به شرك گراييدند (و من بر خود لازم و واجب ساختهام كه از گناه شرك در نگذرم).
(٢) ٧- و به همين سند، از امير المؤمنين ٧ روايت شده است كه مجاهد، دوست عبد اللَّه بن عباس به خدمت امير مؤمنان على ٧ شرفياب شد و در حالى كه پرسيد:
اى امير مؤمنان! نظر شما در باره قدريها چيست؟! و امير مؤمنان در خانه از او پرسيد:
آيا كسى از اين گروه، كسى همراه تو است؟ يا در اين جمع، از آنان كسى هست؟
مجاهد عرض كرد: با آنها چه مىكنى؟! حضرت فرمود: ابتدا آنان را (از عقيده نادرستى كه دارند) به توبه دعوت مىكنم، اگر توبه كردند رهايشان مىكنم و گر نه