تأثیر تغذیه بر اخلاق - پوریزدی، رحمت - الصفحة ٤٥ - ٤ اعتدال ( میانهروی)

دل‌ها را با خوردن و آشاميدن زياد نميرانيد؛ زيرا همان‌گونه كه زراعت بر اثر آب زياد از بين می‌رود، دل‌ها نيز بر اثر پرخورى می‌میرند[١].

امام صادق ٧ به ابوبصیر چنین فرمود:

اى ابا محمد! شكم در اثر خوراك فراوان به طغيان و سركشى برمى‌خيزد. نزديك‌ترين لحظاتى كه انسان به خداوند تقرب حاصل مى‌كند هنگامى است كه شكم او سبك باشد و دورترين لحظات او از خداوند هنگامى است كه شكم او سنگين باشد.[٢]

نیز امام صادق ٧ در سفارش‌های خود به عُنوان بصرى ـ می‌فرمایند:

و اما آن‌ها كه موجب رياضت (پرورش) نفس است: از خوردن چيزى كه بدان اشتها ندارى بپرهيز، كه اين كار حماقت می‌آورد و تا گرسنه نشده‌ای غذا نخور، خوراك حلال‌بخور و در موقع خوردن، نام خدا را بگوى.[٣]

در این حدیث سه دستور راجع به خوردن می‌دهد: یکی اینکه هنوز که اشتهای صادق و واقعی پیدا نکرده‌ای نخور.

[١] . «لَا تُمِيتُوا الْقُلُوبَ‌ بِكَثْرَةِ الطَّعَامِ‌ وَ الشَّرَابِ‌ وَ إِنَّ الْقُلُوبَ تَمُوتُ كَالزَّرْعِ إِذَا كَثُرَ عَلَيْهِ الْمَاءُ ». روضه الواعظین و بصیره المتعظین، ج ٢، ص ٤٥٧؛ مکارم الاخلاق، ص ١٥٠.

[٢].«قَالَ لِي يَا بَا مُحَمَّدٍ إِنَ‌ الْبَطْنَ‌ لَيَطْغَى‌ مِنْ‌ أَكْلِهِ‌ وَ أَقْرَبُ مَا يَكُونُ الْعَبْدُ مِنَ اللَّهِ إِذَا مَا جَافَ بَطْنُهُ وَ أَبْغَضُ مَا يَكُونُ الْعَبْدُ إِلَى اللَّهِ إِذَا امْتَلَأَ بَطْنُهُ».کافی، ج ٦، ص ٢٦٩.

[٣]. «فَإِيَّاكَ أَنْ تَأْكُلَ مَا لَا تَشْتَهِيهِ فَإِنَّهُ‌ يُورِثُ‌ الْحِمَاقَةَ وَ الْبَلَهَ‌ وَ لَا تَأْكُلْ إِلَّا عِنْدَ الْجُوعِ وَ إِذَا أَكَلْتَ فَكُلْ حَلَالًا وَ سَمِّ اللَّهَ». مِشکاه الانوار، ص ٣٢٧.