تأثیر تغذیه بر اخلاق - پوریزدی، رحمت - الصفحة ٣١ - رابطه اخلاق و طب

پس به درستی که صلاح بدن و پایداری آن به خوردنی و نوشیدنی است و فسادش نیز به آن‌ها است. پس اگر آن دو را نیکو تغذیه کنی بدن سالم می‌شود و اگر بد تغذیه کنی بدن بیمار می‌شود.[١].

امام علی٧ می‌فرمایند: «پس بنگر که از این سفره چه غذایی در دهان می‌نهی، پس آنچه را که طبیب بودنش ازهرجهت برای تو آشکار نیست بیرون افکن و آنچه را حلال و طیب و به پاکی بودنش یقین داری بخور».[٢]

رابطه اخلاق و طب

ملا احمد نراقی صاحب کتاب معراج السعاده چنین می‌نویسد:

و بدان كه: همچنان كه كسى فاقد صفات كمالى است، سعى در تحصيل آن و ازاله ضدش بر او لازم است، همچنين صفت كمالى كه از براى آدمى حاصل است، جهد در محافظت و ابقاء آن واجب است، مانند صحت بدن، چون اگر كسى را مرضى باشد سعى در دفع آن و تحصيل صحت بايد كند و اگر صحيح و سالم باشد مراعات حفظ صحت را مى‌بايد نمايد. و ازاین‌جهت است كهفنطبرا منقسم به دو قسم كرده‌اند: يك قسم، در حفظ صحت و ديگرى در دفع مرض؛ و چون علم اخلاق نيز شبيه به علم طلب است، بلكهطبحقيقى آن است، پس علم

[١]. بحارالانوار، ج ٥٩، ص ٣١٦.

[٢]. «فَانْظُرْ إِلَى‌ مَا تَقْضَمُهُ‌ مِنْ هَذَا الْمَقْضَمِ فَمَا اشْتَبَهَ عَلَيْكَ عِلْمُهُ فَالْفِظْهُ‌ وَمَا أَيْقَنْتَ بِطِيبِ وُجُوهِهِ فَنَلْ مِنْه‌». نهج البلاغه، نامة ٤٥.